Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

με τρύπιες βάρκες και καμένα πανιά...


...έμεινα εκεί,
στην άκρη του γιαλού,
σαν αδειανό μπουκάλι,
δεν ήθελα πια να ταξιδέψω...
απουσία μυνημάτων,
απουσία γραμμών,
απουσία λέξεων...
σήμα ασθενές,
δίκτυο ανύπαρκτο,
η συσκευή τα έχει φτύσει...
η υγρασία της θάλασσας
οξειδώνεται στα μάτια σου
για κοίτα!
κι η μπαταρία επίσης...
αφήνει αυτή τη φαιόχρωμη σκουριά
στα δάχτυλα
λες και τα βάφει ο χρόνος που περνάει...
γεράσαμε θαρρώ,
απότομα,
μες σε μια νύχτα
κι είναι κλειστά ο ουρανός σήμερα
ανταλλακτικά τέλος!
άραγε από αύριο θα κάνει νέες παραλαβές
ή το μαγαζάκι έπεσε έξω?
η Κρίσις βλέπεις,
κανέναν δεν αφήνει ανέγγιχτο,
ούτε καν τα θαύματα...
επτωχεύσαμεν!
λυπάμαι...
και δεν θέλω άλλο πια να ταξιδέψω
------
με τρύπιες βάρκες και καμένα πανιά...



3 σχόλια:

Μina είπε...

εμ πως να θες...να μπαζει νερο δεν γουσταρουμε..αγκυρες πεφτουν προς το παρον....τα καλυτερα θα ερθουν οταν πιανουμε πατο...λεω τωρα εγω...Χαρηκα σημερις..τι στο καλο ωμος σουυ ειμαι..λιγο αργος καμια φορα αλλα παντα εκει..χεχε!!:)

Μαρία Σ. είπε...

ναι, αλλά όσο πάει τον βλέπω για μόνιμο προορισμό αυτόν τον πάτο...

Μina είπε...

προς το παρον ισως ναι..μπορει να βοηθησει να βρεις αλλη πορτα να ανοιξεις..να αλλαξεις πορεια..μονο δεν εισαι..θα φτιαξουν..