Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

στο δρόμο...πάλι




Μικρά ψήγματα χειμώνα


εγκαταστάθηκαν οδυνηρά


πάνω στο δέρμα μου


Στο δρόμο πάλι,

μ' ένα πουκαμισάκι


να κυνηγάω γιασεμιά,


να μυρίζω άστρα,


να ζωγραφίζω πεταλούδες,


κόντρα στο κρύο


------


Ψυχές ανεξιχνίαστες...


------


Και να 'χω τη σκέψη σου


κολλημένη στο στήθος μου,


εκεί,


στην μικρή κρυψώνα της κλείδας,


όπου ο χτύπος κάνει αντίλαλο


στου Κόσμου την καρδιά


Πώς να ξεφύγει κανείς


απ' τα αρχαία μυστικά


που του μέλλεται να ζήσει;


------


Εσύ κι εγώ


που δεν θέλουμε να μιλάμε,


που δεν θέλουμε να ξέρουμε,


που δεν θέλουμε,


να θέλουμε...


------


Φευγαλέα πέρασε η Άνοιξη


ανάμεσά μας σήμερα,


ίσα για να θυμίσει


στον αμνήμονα Έρωτα


πως έζησε και ξανάζησε όμορφα


εντός των τειχών


αλλά θριάμβευσε μονάχα


όταν ανδρώθηκε εκτός ορίων


------


Εσύ κι εγώ


άοπλοι,


πάνοπλοι,


κι ωραία οργισμένοι


------


Απάντησέ μου,


πώς γίνεται να λιώνει ο χειμώνας


καθώς ανταμώνει τα καλοκαίρια


του κορμιού σου


κι εγώ ακόμα να κρυώνω τόσο;












Δεν υπάρχουν σχόλια: