Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

μια αφίσα...


...μικρή ήταν η αφίσα

κολλημένη όμως πολύ ψηλά στην κολώνα...

το μέγεθος που της έλειπε

το παζάρευε από θέση,

η φωτογραφία χρωματιστή

για ξεχασμένους παραδείσους μιλούσε...

μια θάλασσα,

δυο γλάροι,

η χρυσή ακτή

ένας ηλιοκαμένος έρωτας...

εικόνα που έσφυζε

από μια άρρωστη υγεία...

στο απίθανο βλέπεις

αντιδράνε τα κύτταρά μας

συνηθισμένα καθώς είναι

στη φθορά...

μα αυτή δεν είναι η πορεία των κυττάρων αλήθεια?

γεννιούνται,

κάνουν μια μικρή περιστροφή

γύρω απ' τον εαυτό τους

και σβήνουν αθόρυβα

όπως ήρθαν...

η αφίσα ήταν μέρες εκεί

κολλημένη...

ατένιζε αγέρωχα

τον χειμωνιάτικο αγέρα

και τα φώτα των αυτοκινήτων

που έτρεχαν

στην μεγάλη λεωφόρο...

κι ύστερα,

εκεί που πήγαινα να την πιστέψω,

- το ύψος με παραπλάνησε

και όχι το θέμα -

ομολογώ...

ήρθε εκείνη η δυνατή βροχή...

βροχή που έδερνε αλύπητα

πρόσωπα και αντικείμενα

έτσι...για να δει

πόσα μπορεί άνευ όρων να υποτάξει...

το χαρτί - ευτελές υλικό -

άρχισε να μουλιάζει

το νερό εισχωρούσε παντού

με την ίδια οργή...

στο ανοιχτό μου πουκάμισο

στα κλειστά σου χείλια

στις ρωγμές της ασφάλτου...

όλα βράχηκαν,

όλα ξεπλύθηκαν,

όλα καθάρισαν,

με μια βίαιη ανάγκη για αλήθεια...

έτρεξα βιαστικά να κρυφτώ εκείνη τη μέρα...

μπορείς άραγε να πνιγείς οριζοντίως?

την επόμενη μέρα η αφίσα με τη χρυσή παραλία

δεν ήταν εκεί...

μονάχα στην άκρη της κολώνας

μια αιώρα ακροβατούσε μοναχή

ανάμεσα σε δυο κομμάτια χαρτιού

ξεφτισμένα...

κι ας ήταν τόσο ψηλά τοποθετημένη...

βλέπεις,

το ύψος δεν το καθορίζει πάντα η θέση...

συχνά από τη φύση καθορίζεται...

8 σχόλια:

Βουλα είπε...

όλα βράχηκαν,

όλα ξεπλύθηκαν,

όλα καθάρισαν,

με μια βίαιη ανάγκη για αλήθεια...

έτρεξα βιαστικά να κρυφτώ εκείνη τη μέρα...

Μια τετοια μερα ερχεται για ολους μας καποτε..
Αλλα ποιος αντεχει;

jeminis είπε...

Μια αφίσα,είναι όπως και
μια εικόνα...Χίλιες λέξεις.
Άν τις αφήσεις να βραχούν,,
,,χάθηκαν..
και σύ μαζί τους...

Odiporos είπε...

Και έρχεται η βροχή για κάθαρση; για να πάρει πίσω ότι της ανήκει; για να σβήσει τα ίχνη μίας ελπίδας;

Πολύ όμορφο, μεγάλη καλημέρα

armatan είπε...

όποιος πρέπει ν' αντέξει ...αντέχει και...μαθαίνει...

armatan είπε...

αλίμονο αν χανόταν οι άνθρωποι με τις λέξεις...δίπλα σου είναι...άπλωσε το χέρι και πιάστους...

armatan είπε...

καλησπέρα φίλε...μάλλον για να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις και να αφυπνίσει τις αισθήσεις...ναι?

AΛΚΗΣ είπε...

...θα σταθώ σε δυό σημεία...(μπορείς άραγε να πνιγείς οριζοντίως?)...και (το ύψος δεν το καθορίζει πάντα η θέση...)...ξέρεις κι' εσύ να στέλνεις....:)))

armatan είπε...

σόι μου...μα...τι λες? χαχαχα!!! με στέλνουν και μετά στέλνω...