Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

μια αφίσα...


...μικρή ήταν η αφίσα

κολλημένη όμως πολύ ψηλά στην κολώνα...

το μέγεθος που της έλειπε

το παζάρευε από θέση,

η φωτογραφία χρωματιστή

για ξεχασμένους παραδείσους μιλούσε...

μια θάλασσα,

δυο γλάροι,

η χρυσή ακτή

ένας ηλιοκαμένος έρωτας...

εικόνα που έσφυζε

από μια άρρωστη υγεία...

στο απίθανο βλέπεις

αντιδράνε τα κύτταρά μας

συνηθισμένα καθώς είναι

στη φθορά...

μα αυτή δεν είναι η πορεία των κυττάρων αλήθεια?

γεννιούνται,

κάνουν μια μικρή περιστροφή

γύρω απ' τον εαυτό τους

και σβήνουν αθόρυβα

όπως ήρθαν...

η αφίσα ήταν μέρες εκεί

κολλημένη...

ατένιζε αγέρωχα

τον χειμωνιάτικο αγέρα

και τα φώτα των αυτοκινήτων

που έτρεχαν

στην μεγάλη λεωφόρο...

κι ύστερα,

εκεί που πήγαινα να την πιστέψω,

- το ύψος με παραπλάνησε

και όχι το θέμα -

ομολογώ...

ήρθε εκείνη η δυνατή βροχή...

βροχή που έδερνε αλύπητα

πρόσωπα και αντικείμενα

έτσι...για να δει

πόσα μπορεί άνευ όρων να υποτάξει...

το χαρτί - ευτελές υλικό -

άρχισε να μουλιάζει

το νερό εισχωρούσε παντού

με την ίδια οργή...

στο ανοιχτό μου πουκάμισο

στα κλειστά σου χείλια

στις ρωγμές της ασφάλτου...

όλα βράχηκαν,

όλα ξεπλύθηκαν,

όλα καθάρισαν,

με μια βίαιη ανάγκη για αλήθεια...

έτρεξα βιαστικά να κρυφτώ εκείνη τη μέρα...

μπορείς άραγε να πνιγείς οριζοντίως?

την επόμενη μέρα η αφίσα με τη χρυσή παραλία

δεν ήταν εκεί...

μονάχα στην άκρη της κολώνας

μια αιώρα ακροβατούσε μοναχή

ανάμεσα σε δυο κομμάτια χαρτιού

ξεφτισμένα...

κι ας ήταν τόσο ψηλά τοποθετημένη...

βλέπεις,

το ύψος δεν το καθορίζει πάντα η θέση...

συχνά από τη φύση καθορίζεται...

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

άδειες καρέκλες...


πώς γίναμε έτσι λοιπόν...

δυο άδειες καρέκλες στην άκρη της ζωής...

να έρχονται αφρισμένα τα κύματα

κι εμείς τους αφρούς να μετράμε...

πώς γίναμε έτσι λοιπόν...

ξεχασμένη καλοκαιρία η χαρά

στον πλανήτη ετούτο δεν ζει

κάπου μακριά είπαν πως έφυγε...

με τα αποδημητικά πουλιά παρέα...

σε περίμενα...

κι απόψε σε περίμενα...

κοιτώντας πέρα μακριά τον ορίζοντα

κι εκείνον τον βράχο

που έλεγες πως έμοιαζε πουλί...

άδεια τα σπλάχνα τ' ουρανού ήταν

όπου κι αν δω

μάτια βουρκωμένα βλέπω

κι αυτά τα δάκρυα του αποχωρισμού

πόσο με βαραίνουν...

κοίτα!

γείραν στο χώμα οι ώμοι μου

κι η περηφάνια μου στα χέρια μου κοιμάται

πού είσαι?

χειμώνιασε για τα καλά σου λέω...

κι η θάλασσα για κοίτα...

ανεβαίνει...

βιάσου!
--------------------------------------------------
η φωτό είναι από το blog του Άλκη
φίλου και εξαιρετικού καλλιτέχνη
που η δουλειά του αποτελεί πάντα πηγή έμπνευσης για μένα...

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

ο σκοινοβάτης...


...δεν θέλω να μιλώ πολύ,

οι λέξεις τελειώνουν

σαν τη σκόνη της κλεψύδρας

χρωματιστή αυτή,

κάνει το τέλος να μοιάζει γιορτή...

δεν θέλω να λέω πολλά,

οι ανάσες μου σώνονται

σαν τα όνειρα που σ' αφήνουν το πρωί

με τη γεύση της πείνας στο στόμα...

λίγο ακόμα...

λίγο ή πολύ?

η ανάγκη σου με καθορίζει

κάνει το λίγο μου τεράστιο

και το πολύ μου

απάτητο βουνό....

κι εγώ?

σε σιωπές αιώνων καταδύομαι

ασφυκτιώ κάτω από τόνους

μοναξιάς και αλαλίας,

δεν μπορώ για σένα να μιλώ

χωρίς εσένα,

βέλη οι λέξεις

και θρυμματίζουν την ευαίσθητή μου ισορροπία

σκοινοβάτης εγώ

κι η μοναξιά μου σκοινί τεντωμένο

άλλο δεν έχω

παρά να παλεύω να σταθώ στο κενό

κοιτώντας πέρα μακριά

έναν άδειο ορίζοντα

το φως που ανάβει,

του κόσμου οι φωνές,

το χειροκρότημα της τρέλας,

της αποκοτιάς η ευτυχία,

όλα...

οι ανάσες σταματούν

το μεγάλο ρολόι ρυθμίζοντας

11.59μμ

το δίχτυ ασφαλείας

σου το έχω χαρίσει...

πέφτω!

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

έρωτας για τη Ζωή...


...τίναξε την αυγή

απ' τα βλέφαρά του και σηκώθηκε

μικρές δροσοσταλίδες

έπεσαν στη γη...

λαμπύριζαν τα όνειρα αφημένα

εντός τους...

έκοψε ένα κλαρί βασιλικού

και το 'φερε στα χείλια

"καλημέρα!"

ψιθύρισε στο άπειρο

κι εκείνο

για να τον ευχαριστήσει

θρόισε απαλά

των θαλασσών τα πέπλα...

"καλημέρα!"

ντύθηκε τη σκόνη του δρόμου

και ξεκίνησε...

και σήμερα τον περιμέναν πολλά

να δει, να βρει,

ν' ανακαλύψει...

στις τρύπιες τσέπες της ψυχής του

ένα χαμόγελο κρατούσε

φυλαγμένο καλά

από κλωστούλες φθαρμένες

που δεν σπάγαν

τον έρωτα για 'κείνη...

τον έρωτα για τη Ζωή....

"καλημέρα!"

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

ζωή είναι...


άκου τι θυμήθηκα τώρα...

αλλοτινές ιστορίες,

μια χούφτα άμμο της ερήμου,

μια νύχτα που ήταν τόσο φωτεινή

ώστε να τη ζηλεύουν τα άστρα,

δυο μάτια που έκαιγαν καθώς κοιτούσαν το αύριο

κι ένα παιδί που μέτραγε τις δυνάμεις του

κι έπεφτε με φόρα στον τοίχο...

άκου τι θυμήθηκα τώρα...

το θαυμάζω αυτό το παιδί...

στάθηκε μπροστά στο "αδύνατο"

κι είπε : "θα το παλαίψω"

κι όταν νικήθηκε

γιατί δεν γινόταν αλλιώς

η ήττα είχε μια γεύση...

σαν γλυκό νεραντζάκι...

και το δώρο της ήττας

- γιατί όσοι τολμούν κερδίζουν κι ας μοιάζουν χαμένοι -

ήρθε χρόνια μετά...

κι ήταν ανυπέρβλητα μεγάλο...

τίποτα δεν πάει χαμένο

σε ανύποπτο χρόνο

επιστρέφονται όλα

και οι λύπες και οι χαρές...

κι αυτό ζωή είναι...