x - desert

πορφυρές προστακτικές

2012-02-08T06:54:00.001+02:00

Σήμερα θέλω να σ' αγαπήσω,
σα να μην υπάρχει αύριο.

Σε κάθε κύτταρο του κορμιού σου
να θυσιαστώ οδυνηρά,
σαν έκπτωτος εσταυρωμένος.
Την αναστάσιμη αίγλη απεκδύομαι.
Ντύνομαι το σκοτάδι που ζει στο βλέμμα σου
και οδεύω προς την έξοδο.

Αύριο θα φύγεις.
Θα γίνεις εικόνα στον τοίχο του μυαλού μου.
Μια ακίδα απρόσεχτη
καρφωμένη στη μέσα πλευρά της παλάμης μου.
Μόλις κινώ το χέρι μου θα με πονάς!
"Άγγιξέ με!"
"Φίλησέ με!"
"Πάρε με!"

Πορφυρές προστακτικές
αναρτούνται με βία ανάμεσά μας.
Όταν νυχτώνει,
ανέγγιχτες καθώς μένουν,
σκαρφαλώνουν σαν άγρια θεριά στην πλάτη μου.
Το πρωί φορώ στο δέρμα μου τατουάζ
το όνομά σου.

Θα με γνωρίσεις σε μια άλλη ζωή.
Τόσα σημάδια μου 'χεις αφήσει
δήθεν τυχαία.
Για να με βρεις.
Γιατί θα σε βρω.
Ακόμα κι αν όλα σβήσουν σε γέννες επόμενες,
δεν θα σπάσει ποτέ,
αυτή η νοητή γραμμή του πυρός
που μας ενώνει.
Γιατί θα με βρεις.
Για να σε βρω.
Ν' αγαπηθούμε σήμερα
σα να μην υπάρχει αύριο.
Και φόβος.

Κάποια ρήματα

2012-01-13T13:11:00.001+02:00

Κρασί,
στάλα ρουμπίνι,
κόκκινο στα χείλια σου,
κρεμιέται,
ξεμυαλίζει.
Σε φαντάζομαι!
------
(να λες σ' ένα κοχύλι πόσο μ' αγαπάς)
------
Μεθώ
στην σκοτεινή
του πάθους αντανάκλαση
Σε όλα σου τα "άλφα"
Ζώνη πυρός
το στόμα σου,
εξαίσια η φωνή σου
Σε ακούω!
------
(κι αν γίνω δρόμος Εσύ θα γίνεις Μοίρα)
------
Τόσο...όσο
Ένα φιλί
μοναχικό,
άκυρο μοιάζει
Αγριεύει ωστόσο
το μικρό
ανυπότακτο θηρίο
εντός μου.
Πεινώ!
Σε επιθυμώ!
-------
(θα μ' αγαπάς για να μπορώ ν' ανήκω;)
-------
Τα βράδια κυρίως,
τότε είναι που ο πόθος
με γερές δαγκωνιές
μου φωνάζει τ' όνομά σου!
Δεν αντέχω!
-------
(δεν μου αρκεί πια να σε φαντάζομαι)
-------
Πεινώ και διψώ για Σένα,
λίπασμα γερό η φαντασία
στην ανάγκη του πραγματικού.
Περπάτησα στη βροχή χτες βράδυ
ζωοδότρες μυρωδιές
με καθήλωσαν.
Χώμα υγρό που ανάσαινε κοφτά
αχνίζοντας και βογγώντας
το Ιερό Νερό έπινε λαίμαργα.
Ανάγκη και λαγνεία
Μαζί
Πώς αλλιώς θα καρπίσει ο νους?
-------
(θέλω να σε δω!
να σε σκέφτομαι πια δε μου φτάνει)

2012-01-11T12:24:00.001+02:00

Εδώ στην άκρη του δρόμου θα κάθομαι,
πολυκατοικία του '30 το φόντο,
παραδίπλα μου γυναίκες που καπνίζουν
ξεπουλώντας στήθια από μάνγκο.
Κατηφορίζει μια βροχή στην Πατησίων
ένας υπαίθριος πωλητής μαζεύει την πραμάτεια του.
Θαρρώ πως είδα το βλέμμα σου
ανάμεσα από ξύλινα εδώλια της Αφρικής
και ήλιους σκαλιστούς καθρέφτες.
Θα περιμένω.
Μέχρι να παλιώσουν τα περιστέρια στα σύρματα
κι οι λέξεις στα παγκάκια.
Μέχρι να ανθίσει τούτη η κόκκινη βουκαμβίλια
που φύτεψα με τα ίδια μου τα χέρια
στα σπλάχνα της ασφάλτου.
Εκεί, τρία βήματα δεξιά από τη στάση του λεωφορείου.
Οι ασιάτες τουρίστες με περάσανε για τρελό,
με τραβούσανε έγχρωμες φωτογραφίες.
Μα εγώ ήξερα πως έτσι έπρεπε να γίνει.
Πώς αλλιώς να σε πείσω για το Αδύνατο
αν δεν κατοικήσω εντός του;

αρχεγονο

2012-01-10T13:30:00.001+02:00

Πίστευα πως θα μπορούσα να φτάσω ως την άκρη του κόσμου με τις λέξεις μου
Ή στενέψανε τα σύνορα του γνωστού ή χαθήκανε οι λέξεις.
Πώς αλλιώς να εξηγήσω τη δύναμη της σιωπής;
Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως ο έρωτας έχει "καφέ" γεύση.
Ούτε πως θα μπορούσα να σε θυμάμαι πριν ακόμα γεννηθείς.
Ακόμα κι αν δεν σε ξαναδώ.
Νιώθω.
Τα ανεπίδοτα χάδια μπορεί να γίνουν δρόμοι.
Οι μικρές αντιφάσεις μπορεί να γίνουν σταθμοί.
Το λεωφορείο για το φεγγάρι συνεχίζει να κάνει δρομολόγια.
Οι βροχές πάντα θα μιλάνε τη γλώσσα των σωμάτων.
Και τα δάκρυα - αν δεν τα ζορίσεις - είναι ικανά να σου δώσουν το πιο όμορφο μεθύσι.
Δεν μπορείς να αγαπάς κάποιον που δεν γνωρίζεις.
Ο δείκτης του σωστού δεν κουνιέται σαν εκκρεμές;
Θυμάμαι πως οι καμπάνες της Πορταίτισσας χτυπάνε από μόνες τους με το νοτιά.
Η υγρασία της μνήμης πονάει αφόρητα τις σκουριασμένες κλειδαριές.
Και υποφέρουν.
Ο βοριάς είναι άλλο, αψίκορος, θυμωσιάρης, αγέρωχος.
Ότι έχει να πει στο λέει κατάμουτρα.
Ο βοριάς δεν σου θυμίζει.
Ο βοριάς σε ξεχνά.
Αύριο λέω ν' ανέβω με τα πόδια ως την Ανατολή,
στο πρωτοστάλαγμα του Ήλιου,
ξέρεις εσύ...
Αλήθεια ξέρεις;
Οι γιαγιάδες της παιδικής μου ηλικίας
πάλι θα κουνάνε τα κεφάλια τους περιπαιχτικά.
Πάλι θα με τάζουνε σε φωτεινούς θεούς και στοργικούς αγίους.
"Αυτό το παιδί το κυκλώνει η σκιά του" θα λένε
και θα φτύνουν πίσω απ' την πλάτη τους τα δαιμόνια.
Το 'παμε...δεν μπορείς ν' αγαπάς κάποιον που δε γνωρίζεις.
Μα εγώ σε θυμάμαι πριν ακόμα γεννηθείς και πριν σε συναντήσω.
Να κολυμπάς γυμνή σαν αθωότητα στη μεγάλη δεξαμενή των Ψυχών.
Κι ύστερα σαν αρχαίος ψαλμός να έρχεσαι γλυκά και να εγκαθίστασαι
στου λαιμού μου την πιο παλιά λαχτάρα.
Βέβαια όλα τούτα είναι για του κόσμου τους ρομαντικούς και τους φευγάτους.
Είναι καλύτερα τελικά να σωπαίνεις άμα δεν έχεις τι να πεις.
Και πως να το πεις
Συνηθίσανε τα μάτια να μην παλεύουν με το Αδύνατο.
Κι οι καρδιές;
Πώς μπορείς ν' αγαπάς κάποιον που - ίσως - δεν γνωρίζεις;
Μα...αφού σε θυμάμαι από χρόνια
Εσύ;

(φτου! ξελευτερία)

2012-01-09T20:50:00.002+02:00

Κοίτα να δεις που όσο πάει τη συνηθίζω την ησυχία,
τα βράδια σχεδιάζω διάφανα φτερά
που θα αντέξουν τον ήλιο,
τα πρωινά τα φορώ και πετάω εδώ τριγύρω
Κάνοντας πρόβα στο αδύνατο!
--------
(Πάντα θα αναρωτιέμαι
αν υπήρξες στ' αλήθεια.
Θαρρώ πως δεν έχει σημασία πια.)
--------
Μάσησα τόσο σκοτάδι τα τελευταία χρόνια
που λες κι είχαν βαφτεί μελανά τα σπλάχνα μου.
Σκοτάδι και θάνατο!
Τώρα,
ακόμα κι όταν "πρέπει"
σε φθαρμένα σκοινιά να ακροβατώ,
φορώντας τα γελοία της λογικής τα ρούχα
πιο πολύ με τη σκιά μου παλεύω
παρά με το Φως.
--------
(Μια φορά,
μια μόνο φορά να μπορούσα να προφέρω
το όνομά σου μπροστά στον Θεό,
τίποτα άλλο.)
---------
Βρέχει σιωπές σήμερα
κι εγώ συλλέγω μικρά, άγρια ζουμπούλια
που φυτρώνουν εκεί που περπάτησες
Όταν κι αυτό δεν θα μου φτάνει
- κι οι ψευδαισθήσεις κάποτε σώνονται βλέπεις -
τότε θα σε ξεχάσω.
Αλλά μέχρι το πλην άπειρο
ξέρεις καρδιά μου πόσος δρόμος είναι;
----------
Σαν παιδί πεισματώνω στο ανέφικτο,
παίρνω φόρα κι ανεβαίνω ψηλά.
----------
(Πανσέληνα σε ποθώ.
Το ομολογώ λοιπόν.
Ολοκληρωτικά)
----------
Κι αν δεν αλλάζει ο κόσμος
κι οι ενοχές του
εγώ θα μάθω να πετάω.
Πάνε χρόνια που το 'πα κι ακόμα...
----------
Προσοχή! Προσοχή!
Η αποψινή παράσταση αναβάλλεται!
Το σκοινί έσπασε!
Ο ακροβάτης έγινε πουλί!
Παρακαλώ περάστε να χαζέψετε τα άγρια ζώα στα κλουβιά τους!
----------
(Φτου ξελευτερία!)

....εγώ λέω, αφιερωμένο!

δίγνωμο

2012-01-07T14:48:00.001+02:00

Τι γυρεύει ένας επαίτης Αύγουστος
κάθε μέρα έξω απ' την πόρτα μου;
Είναι θαρρώ που οι σιωπές δεν έχουν όρια,
διαβάσεις ελεύθερες είναι,
free pass,
ότι θέλει σου φέρνει ο καιρός.
Αρνήσεις
Αιτήσεις.
Ανατροπές.
Πήρε να κιτρινίζει στις άκρες η ησυχία
τόσο,
που τρόμαξαν τα περιστέρια κι έφυγαν γι' αλλού.
Πώς μεταναστεύεις σε κλίματα θερμά σαν έρθει η ώρα;
Τρομάζω πως δεν θα ξαναδώ τα μάτια σου
κι αυτή την ιερή σκουριά που παλιώνει
μέσα στο αχάιδευτό σου βλέμμα.
Προσμένοντας τις αμυγδαλιές να εξομολογηθούν
παγώσαν τα λόγια μου.
Δεν σου μιλώ.
Στης καταιγίδας το ηλιακό πλέγμα απαγκιάζω.
Συνάζω κεραυνούς και ηλεκτροφόρα καλώδια.
Θυμώνω σαν άβγαλτο πλοιάριο στο βοριά.
Σαν μισογκρεμισμένος καπετάνιος στη δύση.
Εύκολο που είναι να μετράς τ' άστρα
κι όλο να χάνεις το λογαριασμό.
Χτες βράδυ εξομολογήθηκα το όνομά σου
σ' έναν άστεγο έρωτα που κοιμόταν στο παγκάκι της πλατείας.
Μα και πάλι,
αναπαμό δεν βρήκα.
Μονάχα πάνω απ' τον αριστερό μου ώμο άρχισε δειλά - δειλά
να φυτρώνει μια θάλασσα
μ' όλο το βαθυγάλαζο του Αιγαίου.
Καθώς συνεχίζω να μετράω την έρημο
όλο και βρίσκω κάτι χαλικάκια μικρά
που μου ορίζουν το δρόμο.
Κι ανάμεσά τους λευκά ανθάκια ψιλά,
με ροζ φλέβες
σαν κρυφές αμαρτίες,
εκείνης της αμυγδαλιάς που πέρσι ξέχασε ν' ανθίσει.
Η άμυαλη.
Ποτέ της δεν φοβήθηκε τα κρύα θυμάμαι
Μονάχα του δρόμου τα γυρίσματα
και τις αναπάντεχες ζέστες φοβόταν
Και ξεχνούσε.
Κι εγώ...
αφιερωμένο σε μια σιωπή...

2012-01-03T10:09:00.002+02:00

Στην αρχή ήταν το εξώφυλλο, που σου έδινε την εντύπωση πως κάπου εκεί στα στενά, στο Μοναστηράκι, βρίσκεσαι κι εσύ κάτω απ’ τα φώτα.
Και στοχάζεσαι, αναπολείς ή απλά συλλογιέσαι το πριν και το μετά.
Ύστερα ήταν η υφή του βιβλίου, θύμιζε κάτι παλιό, παιδικό, αγαπημένο. Σαν κάποια απ’ τα παραμύθια της αθωότητάς μας με το σκληρό εξώφυλλο.
Σαν το άνοιγες επιτέλους ξεχυνόταν μια μυρωδιά από βρεγμένο χώμα.
Γύριζες τις σελίδες κι ακουγόταν ο ήχος του δάσους, των ξερών φύλλων, του αγέρα που περνάει μέσα απ’ τα κλαριά.
«Θέλω να μου στέλνεις έναν ήλιο παραπάνω τα πρωινά του χειμώνα. Να ξεμένω αιφνιδιαστικά χαμογελαστός να τον κοιτάω, ελπίζοντας για όλα.»
Λέει ο Γιάννης Φιλιππίδης στη σελίδα 15 στο νέο του βιβλίο «Ζωή με λες»
Οι εικόνες της Ρενέ Ρεβάχ σε άσπρο μαύρο, με μια εσωτερική ένταση σε καθηλώνουν. Μαγνητίζουν το βλέμμα σου. Σε αφήνουν να φαντάζεσαι.
Κι έρχονται από δίπλα οι λέξεις του Γιάννη κι αρχίζουν να χρωματίζουν λεπτά και ντελικάτα μόνο όπως αυτός ξέρει να κάνει με τον λόγο του.
Καθώς συνεχίζεις να διαβάζεις ακούς συχνά την καρδιά σου να γοργοχτυπάει, σε μια φράση, σ’ έναν διάλογο, σε μια ιστορία. Βρίσκεις κομμάτια από τις σκέψεις σου, απ’ τις επιθυμίες σου, απ’ τις μνήμες που γονιδιακά κουβαλάς. Ποιος απ’ όλους μας αλήθεια δεν έχει γνωρίσει ή ακούσει μια ιστορία σαν αυτή της Στυλιανής; Ποιος δεν στάθηκε συγκινημένος σε τρία δικά του φιλιά; Ποιος δεν σκέφτηκε την πόλη του με τον τρόπο που την σκέφτεται ο Γιάννης;
«Δεν θέλω να πονάω εύκολα» λέει ο συγγραφέας στο κείμενο «Μέρες και νύχτες με τον καθρέφτη μου» αλλά όπως φαίνεται θέλει και ξέρει πώς να μας πονάει εύκολα και γλυκά λέγοντας σκέψεις και ιστορίες που όλοι θα θέλαμε αλλά που δεν μπορούμε. Ίσως.
Ο Γιάννης Φιλιππίδης ωριμάζει και ωριμάζοντας μας κερνάει γευστικούς καρπούς μπολιασμένους από ένα παλιό άρωμα που όπως δείχνουν τα πράγματα όχι μόνον θα μείνει ανεξίτηλο στο χρόνο αλλά όσο πάει θα γίνεται και μεθυστικότερο.
Τι; Δεν έχετε διαβάσει ακόμα αυτό το βιβλίο; Ε, τότε βιαστείτε! Γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε η ζωή δεν επιτρέπει αργοπορίες.
«Ζωή με λες» του Γιάννη Φιλιππίδη εκδόσεις Άνεμος.

explosion

2011-12-22T07:17:00.003+02:00

Απόψε οι ανέμοι περίσσευαν
απ' τις ορθάνοιχτες πόρτες.
Για κοίτα!
Μέχρι την άκρη του κρεββατιού σου
έφτασε η θάλασσα.
Το πρωί
- ο Θεός των ασήμαντων να το κάνει πρωί -
περπάτησες ξυπόλητη πάνω σε φύκια
και σπασμένα φεγγάρια για να βγεις στη ζωή.
Άνοιξες το παράθυρο, καταπώς το είχες συνήθεια.
Σα σκισμένη αφίσα έχασκε ο ουρανός
κι ο τοίχος πίσω του είχε το χρώμα του θανάτου.
Σκούρο μπλε, σχεδόν μαύρο.
Στο σαλόνι σου λάβαρα, παράσημα και κάθε είδους θυμητικά.
Άνοες νίκες
"Πρέπει να ξεσκονίσω" είπες
αδειάζοντας από μέσα σου μια βαθυπράσινη ανάσα.
Κοντοστέκεσαι διστακτικά
Ένα βήμα χωρίζει τα "πρέπει" απ' τα "θέλω"
Μικρές καρδιές σφυροκοπάνε,
διάσπαρτες σ' όλο σου το σώμα.
Τικ! Τακ! Τικ!
Το ερμάριο της ψυχής δεν ανοίγει με αντικλείδι.
Τικ! Τακ! Τικ!
Ένα μόλις λεπτό απομένει.
Πενηνταεννιά, πενηνταοκτώ, πενηνταεφτά, πενηνταέξι.
Κλείνεις τα μάτια φωτογραφίζοντας την παύση
κι η βροχή βρίσκει την ευκαιρία να τρυπώσει απ' το παράθυρο
που 'χες ξεχάσει ηθελημένα ανοιχτό!

ακέραιος αριθμός

2011-12-20T14:04:00.002+02:00

Ακέραιος αριθμός

Μπορεί να είναι και νύχτα,
προπαραμονές Χριστουγέννων
γιορτή με το ζόρι δηλαδή,
θες δεν θες.
Έρχεται και σε χτυπάει με δύναμη η ζωή,
με μίσος σχεδόν,
ξύπνα!
ξύπνα!
ξύπνα!
Φωνάζει.
Οι διδάσκαλοι των νόμων
μπορεί να είναι οι άγιοι των φαναριών,
οι άστεγοι της πλατείας,
οι νηστικοί της λύπης.
Μπορεί να είναι ότι με πείσμα
κεντά την αντοχή σου.
Ένα βήμα απ' το κρεββάτι σου ο κήπος της Εδέμ,
ο Δράκοντας που κοίμισες
τάζοντάς του ψυχή και φωτιά,
το μυαλό σου που περιπλέκεται στον κορμό του δέντρου
σφυρίζοντας διχαλωτούς πειρασμούς.
Μη φύγεις
Μην το βάλεις στα πόδια
Ξανά
Πάρε το βάρος του κόσμου στους ώμους σου
και ζητιάνεψε τα μήλα των Εσπερίδων.
Δεσμεύοντας λευτερώνεις το αξεδιάλυτο.
Δεν καταλαβαίνω...
Το αριστερό σου μάτι δακρύζει τα βράδια
Τα πρωινά επιτυγχάνει να κοιμάται
Για κοίτα!
Κάποιος από τους τελευταίους ρομαντικούς τούτου του κόσμου
έντυσε με γιασεμιά τους γκρεμούς
έτσι που η πτώση να μοσχοβολά άνοιξη.
Αφέσου!
Τι άρτια λέξη
για κάποιον που υπήρξε πάντοτε ακέραιος αριθμός...

αφιερωμένο στον φίλο και οδηγό μου Σωτήρη και στην αναπάντεχη Μαρία της ωραίας Αστυπάλαιας

αλντεμπαράν

2011-12-16T19:27:00.002+02:00

Κάθε φορά που η θάλασσα με βγάζει
να στέκω γυμνή μπροστά στα μάτια σου,
χαριστικά απαλλαγμένη
έργων και λόγων πολλών
μασώ τη σιωπή ευλαβικά,
φύλλο το φύλλο.
------
Αρχαίες τελετές ακολουθώ,
λιβάνια που καίνε,
θυσίες στη Θεά,
με χιτώνες λευκούς και πορφυρά ιμάτια
ενδύω της στιγμής τη σαγήνη.
-------
Ένα νεύμα προσμένοντας...
-------
Κάπου - κάπου,
αχνός ψίθυρος,
μια ανάσα που τρέμει,
δικιά σου;
δικιά μου;
Δεν ξεχωρίζει εύκολα το όμοιο.
------
Στις άκρες των χειλιών
μικρές, ερωτηματικές εκρήξεις.
Κόκκινα ποθητά φιλιά
που φτερουγίζουν ανάλαφρα
γύρω απ' το ολόγραμμα της σκέψης σου.
------
Μα δεν σε φτάνουν
------
Τα βράδια ανυψώνεσαι στους ουρανούς μου
λαμπρή και πάνοπλη,
ωραία σαν μυστικός αστερισμός
που έξαφνα μου αποκαλύφθηκε.
Κι άλλο δεν έχω
απ' το να σε ακολουθώ σεβαστικά
σ' αυτές τις άυλες αιωρήσεις σου στο Σύμπαν
σαν άστρο και σαν προσευχή
με άγρυπνα, ονειρευόμενα μάτια.

ο νεαρός βοριάς

2011-12-13T07:09:00.001+02:00

Την τελευταία βροχή που μου έστειλες την ξεφλούδισα αργά, τελετουργικά σχεδόν. Έψαχνα με ηδονική αγωνία να βρω το κουκούτσι της παρουσίας σου. Αντί γι' αυτό
έναν νεαρό βοριά ανακάλυψα
που να φυσά καλά - καλά
δεν ήξερε.
------
Η Βαβυλώνα τα φώτα της όλα ανάβει
χορεύοντας γυμνή
κάτω από πυρσούς που φλογίζουν
ανόσια πάθη.
Ήχοι δαιμόνων
κι αγγέλων ρινίσματα.
------
Ξεκλέβω εικόνες
------
Αστράφτει στη σχισμή του κάστρου
κι οι δράκοι εξημερώνονται.
Κανείς δεν φυλάει πια
τα μυστικά μας περάσματα,
μήτε το λακκάκι που αγαπώ
στον λαιμό σου.
Τα βράδια ονειρεύομαι μ' ανοιχτά μάτια
την επιστροφή του ασώτου,
την ακύρωση της Κυριακής,
τα ψέμματά σου
και του Σαμψών τα μακριά μαλλιά.
Τα πρωινά βγαίνω στους ουρανούς
που μου δάνεισες
και με τρωτά χείλια
αναζητώ μαβιά κυκλάμινα
και χάρτινα φιλιά
που δοκιμάζουν τις αντοχές μου
με χαμηλές ασύντακτες πτήσεις.
------
Στο Κολοσσαίο ξεκίνησαν
οι πρώτες ιαχές του πλήθους.
Άκου,
πόση λαχτάρα γιορτής
μπορεί να κρύβει ένας θάνατος.
Κόκκινα στίγματα βάφουν χαρούμενα
το χώμα της αρένας.
------
Συνάζω χρώματα
------
Δεν ωφελεί να στέκω ακίνητη
στην άκρη της γιορτής,
να περιμένω.
Αργείς.
Από παλιά θυμάμαι...
Η Πενθεσίλεια με τη συνοδεία της ήδη ξεκίνησε
για την Τροία.
Είναι πιο εύκολο τελικά
να πολεμάει κανείς
παρά να Σε ερωτεύεται.
Κι ο νεαρός βοριάς που μας αντάμωσε
ακόμα να μάθει να φυσάει.

περίπατος

2011-12-13T07:05:00.002+02:00

Μια Κυριακή είπες θα περπατήσουμε μαζί σε όλη την Αθήνα. Θα σε κρατώ απ' το χέρι κι απ' το αριστερό σου πλευρό θα φυτρώνουν κόκκινα μήλα.
Στα φανάρια Πακιστανοί άγιοι
θα καθαρίζουν τα παρμπρίζ των ματιών μας.
Δεν βρέχει γαμώτο!
Αντί για φιλιά
θα μοιράζουμε σ' όλους
μήλα και βρισιές.
Κι όταν κουραστούμε
θα σκαρφαλώσουμε
στο πρώτο σύννεφο
που θα κάνει σταση στο Θησείο.
Δεν ξέρω αν σ' αγαπώ,
μη με ρωτάς.
Αγαπώ τον ήλιο που σπάζει
στα σπασμένα τζάμια των σπιτιών του Μεταξουργείου
είναι σα να νυχτώνει χίλιες φορές τη μέρα εκεί.
Αγαπώ τα κλεμμένα μάρμαρα του Παρθενώνα,
της έλλειψης το πολύτιμο,
το απλωμένο χέρι της γύφτισσας μπροστά στην Αγία Τριάδα.
Λες πως δεν μπορώ ν' αγαπήσω ανθρώπους.
Μπορεί.
Μπορώ όμως να περπατήσω μαζί σου
μια ολόκληρη μέρα στην Αθήνα.
Κι είναι αρκετό.

παλίρροια

2011-12-13T06:59:00.005+02:00

Κι αν όλη μου η ζωή
διαρκέσει μια ώρα,
θέλω να την ξοδέψω αιωρούμενη,
πάνω απ' τα νερά της παλλίροιας
καπνίζοντας ένα τσιγάρο
που θα γράφει το όνομά σου.
------
Είδες τι θλίψη έχουν τα Χριστούγεννα
στην επαρχία;
Τα φωτάκια που αντανακλούν
πάνω στα λασπωμένα νερά
στις άκρες των δρόμων,
ένα καφενείο με λερά τζάμια,
οι φθαρμένες τράπουλες,
οι μυρωδιές των ανθρώπων που εξατμίζονται
στην υγρασία του απογεύματος.
Ίχνη από καμμένο λίπος και τσίπουρο.
Λερωμένες δαχτυλιές πάνω στα παιδικά χαμόγελα
και στο ταγιέρ της εορτής.
Ένα μπουκέτο λουλούδια,
συνήθως γλαδιόλες μ' έναν φριχτό πράσινο φωσφοριζέ φιόγκο.
Φφφφ....
Τα βράδια φυσάει συνήθως
δράκους και πείσματα και φόβους.
------
Μια τέτοια νύχτα
κάτω απ' το κίτρινο φως της ΔΕΗ
έκοψα τα μαλλιά μου και στα χάρισα
για να 'χεις να θυμάσαι.
Χριστούγεννα
κι ο τοπικός άγιος Βασίλης
ήταν τραγικά όμορφος καθώς ανατρίχιαζε
κάτω απ' τον βραδινό ουρανό.
Δεν ευκαιρούσε να μας φέρει δώρα
είπε λυπημένος.
Γέλασες και τον κέρασες τσιγάρο και σκόνη.
Θα μπορούσα εκείνο το βράδι να περπατήσω πάνω απ' τη θάλασσα
για να σου δείξω πως...
Η παλίρροια μου είπες.
Η παλίρροια τα αλλάζει όλα.
Τα ανακατεύει.
Τα σκορπά.
Ζωές κι ανθρώπους.
------
Κι αν όλη μου η ζωή
διαρκούσε μια ώρα....

αιτιολογίες

2011-12-03T09:36:00.004+02:00

Είναι γιατί

δεν σου επιδόθηκαν ποτέ

τα χάδια που σου ανήκαν.

Και τα φιλιά που είχαν γεννηθεί

για να περπατήσουν στη σάρκα σου

δεν έφτασαν ποτέ.

Μήτε οι αγκαλιές,

τα βλέμματα,

τα λόγια.

Γι' αυτό όταν σε σκέφτομαι,

φυσάει.

Μήπως η αχλή τους

καταφέρει με τον τρόπο αυτό

να σ' ανταμώσει.

Μήπως ξεκινήσουν επιτέλους

τα καράβια των Αχαιών

για τον δικό μας

Τρωικό πόλεμο.

Μήπως συναντηθούμε...

εξαιτίας της Χριστίνας

χριστουγεννιάτικα θραύσματα

2011-12-03T09:17:00.003+02:00

Κάπου εκεί έξω,

Σ' ένα παράλληλο Σύμπαν

Που χαίρεται αναίτια,

Ξημερώνανε Χριστούγεννα

Κόκκινα

Αίμα γάργαρο αναβλύζει

Από το μπλε σου πουκάμισο

Που ξέχασες ανοιχτό

Στους βοριάδες

Ντύσου ζεστά!

Μη κρυώσεις, σου είπα

Ανέμελο παιδί, μη τα βάζεις

Με μαχαίρια που αστράφτοντας

Καθρεφτίζουν τον ήλιο

Μαθημένος είναι εκείνος

Να λιώνει κέρινα φτερά

Και καρδιές από χιόνι.

Είδες?

Δίκιο είχα,

Κόπηκες

Σε πολλά, μικρά κόκκινα

Κομμάτια.

Χριστουγεννιάτικα

ασιδέρωτα

2011-11-29T19:04:00.002+02:00

Τσαλάκωσα τον καθρέφτη μου σήμερα,

πριν βγω.

Στα δυο, στα τέσσερα, στα δεκατέσσερα.

Ρινίσματα γυαλιού αγκύλωσαν τα "πρέπει" μου

Τόσο όσο

για να δηλώσουν παρουσία οι ενοχές μου.

Έψαξα με τα μάτια να βρω τη στολή

που μου όρισαν.

Οι Άλλοι.

Έψαξα με την αφή να ανακαλύψω τον δρόμο

που μου διάλεξαν

Οι Άλλοι

Αφουγκράστηκα ν' ακούσω τα λόγια

που επέλεξαν για μένα,

να πω.

Οι Άλλοι

Ντύθηκα τη γύμνια μου

κι ένα κόκκινο καπέλλο.

Ζωγράφισα έξω απ' τα αυτιά μου

τη λέξη "ΚΛΕΙΣΤΟΝ"

και κατέβασα τα ρολά.

Στο σκυλί που αλυχτώντας μετρούσε τον ίσκιο μου

χάρισα ένα γέλιο και την ταυτότητά μου.

Για να παίζει.

Στα παπούτσια μου,

που αποχωρίστηκα τελευταία,

λευκά ζουμπούλια φύτεψα

κι έναν καινούριο ουρανό.

Δεν θα σιδερώσω το μέλλον μου φίλοι

Θα το φτιάξω.

Απλά.

Με το βλέμμα ενός παιδιού,

μια καρδιά και δυο χέρια.

Και θαρρώ,

- δεν ακούω τους Άλλους πια -

θα τα καταφέρω καλά.

στην Κάτια

η Κυριακή των Αστέγων

2011-11-27T10:59:00.005+02:00

Κυριακή ξημέρωσε

Άλλη μία

Τραβάω τις κουρτίνες

Ξεκρεμάω τα σύννεφα

Φοράω τα επίσημα μούτρα μου

Και ξεκινώ.

Με κυνηγάει ακόμα εκείνο τ’ όνειρο.

-----

Λίγο πριν βγω στο δρόμο

Σβήνω τη μνήμη απ’ την εξώπορτα

Κάθε μέρα

Σβήνω

Κάθε νύχτα τη βρίσκω να αυγατίζει

Σαν παραχαϊδεμένη σπορά

-----

Κυριακή των Αστέγων σήμερα

Άλλη μία

Όνειρα και καρδιές στο δρόμο

Σκέψεις κι επιθυμίες στο πεζοδρόμιο

Κι έχει κρύο,

Πολύ κρύο σου λέω.

Στα ξυλιασμένα μου δάχτυλα

Κρεμάει τις κλωστές του ο ήλιος

Στην ξυλιασμένη μου σκέψη

Ράβουν πανωφόρι οι επιθυμίες

Ονειρεύομαι

Έναν κόσμο χρυσό και κόκκινο

Που μυρίζει τριαντάφυλλο

Μια ζωή που ανθίζει

Σε μπράτσα που μ’ αγκαλιάζουν στο αύριο

Χωρίς να φοβούνται

Ονειρεύομαι

Ονειρεύομαι σου λέω

Όσο εσύ ανασαίνεις τις τοξικές αναθυμιάσεις

Της λήθης

Της απόστασης

Του μη πραγματικού

Ονειρεύομαι

Όσο εσύ συνεχίζεις να αποκαλείς «φως» σου

Έναν δέκτη που αναβοσβήνει

Μοναχά για να σπάει τα σκοτάδια σου

Ονειρεύομαι

-----

Το πρωί ξυπνώ

με μια θλίψη δαγκωμένη στην άκρη.

Που δεν είσαι

Και που τ' όνειρό μου δεν θα 'χει σκεπή.

Θυμώνω.

Λίγο

Το πολύ, ατελές

Δεν το φτάνω.

Ένα μικρό κουκούτσι η πίκρα μου

Κι εσύ.

Φυτεύω παράπονα

κι ανθίζουν βασιλικοί.

Στο καταχείμωνο.

Που ευωδιάζουν.

Γι' αυτό ονειρεύομαι,

ακούς;

Είναι ισχυρή - λένε - η οσφρητική μνήμη

-----

Τα άστεγα όνειρα

Ανα-θρέφονται μέσα σε ξέσκεπες καρδιές

Κι εκεί τρανεύουν,

μυρίζοντας βασιλικό.

Και ζωή.

Αληθινή.

Σου στέλνω μια καλημέρα.

Κάπου εκεί έξω

μπορεί και να σε βρει.

Σαν όνειρο.

Όνειρό μου...

στην Κάτια που έγινε αιτία να γραφτεί...

θα αργήσει

2011-11-09T20:39:00.004+02:00

Περιμένω,

αιώνες τώρα,

στο μώλο με τις άγρυπνες πέτρες,

εκεί,

που τα κύματα ακονίζουν την απαντοχή

και τα φεγγάρια τις επιθυμίες μας...

Περιμένω

να φυσήξει ούριος άνεμος

χωρίς το λιγνό κορμί μιας Ιφιγένειας

να πυρπολήσει πρώτα

Με τα χέρια γυμνά στους αιθέρες

ψηλαφώ

εκείνο το γιασεμί της νειότης μας

προσμένοντας να ξανανθίσει

Θυμάσαι

πόσο δειλά φλέρταρε με μια Ουτοπία;

Μα ο δικός μας Τρωικός πόλεμος

δεν έγινε ποτέ

Βλέπεις,

απούσα η ωραία Ελένη

κι η ανάγκη μας

έγινε καημός!

Γι' αυτό σου λέω,

αιώνες περιμένω εδώ,

στην άκρη του Γνωστού Κόσμου,

καράβια περάσαν πολλά

και γλάροι,

δελφίνια κι άλλα θαλάσσια ξωτικά και πλάσματα

μα ο άνεμος εξακολουθεί

να μην μου γίνεται φίλος

Θ' αργήσει...

α-ταξία

2011-11-07T18:22:00.003+02:00

Δώσε μου πίσω τις συνήθειές μου
------
Πριν έρθεις εσύ
πόσο απλός ήταν ο κόσμος
-------
Τα χρώματα,
κόκκινο, κίτρινο, μπλε
πράσινο, ροζ, μαβί
Εύκολη εικόνα κι η θάλασσα
αγκαλιά με λιγοστούς ήλιους
Έτσι να μοιράζεται,
ανώδυνο
Ο σταυρός του Αρχάγγελου,
τα θαύματα που είχαν βγει σ' ανεργία,
το φασκόμηλο που συσκευασμένο φύτρωνε
δίπλα στης ένδειας την αυλή
Ακόμα κι ο ουρανός
σα να 'χε ξεθωριάσει
από τις τελευταίες βροχές,
απαλό γαλανό,
σαν κοριτσίστικο βλέμμα το χρώμα του
σε τι πειρασμό να με βάλει;
-------
Πόσο εύκολα αδειάζουν τα χέρια
άμα σου λείπει η χρεία της αγκαλιάς
------
Ξέρω,
κάνει κρύο,
άλλαξε αφύσικα ο καιρός
κι οι φωτιές έχουν από καιρό
δηλώσει μετανάστες αντοχής
-------
Δώσε μου πίσω τις συνήθειές μου
-------
Μέχρι την πόρτα έξι βήματα,
κλειδώνω δυο φορές
σκαλιά δεκατέσσερα,
κατεβαίνω
Η κάθοδος διευκολύνει τη θλίψη άλλωστε
Καφές,
μία + μία ζάχαρη,
τσιγάρα τρία
Προσέχω πάντα να μετακινώ το βλέμμα
από τον τοίχο στο πάτωμα
και αντιθέτως
Διαλέγω λέξεις,
βουβές
με τον ορισμό του κενού στα σπλάχνα τους
Αλαφραίνω
Κι ύστερα ξανά πίσω
Σκαλιά δεκατέσσερα,
ξεκλειδώνω δυο φορές,
έξι βήματα εντός,
ησυχία
Σώθηκα
Ας ανακοινώσει κάποιος την ώρα θανάτου
Ενίοτε χρειάζομαι τη γνώση του τέλους
-------
Πριν έρθεις εσύ
πόσο απλός ήταν ο κόσμος
-------
Τώρα,
σβήνω το φως
μα δεν μπορώ να σβήσω το Όνειρο
--------
Πού είσαι;
Κρυώνω...

ποια είσαι;

2011-11-06T19:48:00.004+02:00

Ξεφλουδίζοντας το Εγώ,

πόρτες κλειστές,

τζάμια σπασμένα,

φωνές που αντηχούν

στο πηγάδι του Κόσμου

- Ποια είσαι;

- Αλήθεια ρωτάς;

Αλυσίδες διπλά και τριπλά περασμένες

σε λαιμό ντελικάτο

Αφουγκράζομαι την καρωτίδα

που σφύζει ζωή,

το αβέβαιο αύριο στον παλμό του σφυγμού σου

-Ποια είσαι;

Ερωταποκρίσεις

Αθιβολές

Ευθείες βολές

Απώλειες παράπλευρες

- Ποια είσαι;

- Ποια είμαι;

Η δυαδική γοητεία της ψύχωσης

Ένα σπίτι με θέα στη θάλασσα

Ένα μαβί σύννεφο για σκίαστρο στον ήλιο

- Ποια είσαι;

- Καμιά στ' αλήθεια πριν σε συναντήσω

Μεσήλικες πια

κι όμως ακόμα χρειαζόμαστε

μια Ουτοπία για να πορευτούμε

Ποιος μπορεί να δει τα μάτια της Αλήθειας

χωρίς να τυφλωθεί;

Αρκεί!

Εγώ θα κοιτάω τα δικά σου μάτια

- Ποια είσαι;

- Είμαι...

μου λείπεις απλά

2011-11-02T16:01:00.005+02:00

Μια μικρή φωτιά

άναψε,

δίχως γιατί,

χωρίς αιτία

Στα φύλλα των δέντρων,

στα φτερά των πουλιών,

στις άκρες της θάλασσας,

στο στόμα της Γης,

στου Ουρανού το μπράτσο

Στα μάτια σου μέσα

που πάντα το δρόμο κοιτούσαν

Άναψε μια μικρή φωτιά

-------

Θα είναι βαρύς ο φετινός χειμώνας είπες

-------

Κι ύστερα,

ένας αγέρας φύσηξε που ήταν παιχνιδιάρης

Με απαλά σκουντήγματα

έσπειρε τις νεράιδες μακριά

κι όλες τις ανεμώνες

Τσιμέντο παντού

-------

Πάνε χρόνια τώρα

που βύθισα μια κόκκινη άγκυρα

στη σκέψη σου

Έλεγα : δεν υπάρχεις

όπως λένε οι μικροί στα θαύματα

που ξέρουν πως γίνονται γι' άλλους

Μια χούφτα άστρα

που σου κρατούσα φυλαχτό

τα σκόρπισα μια νύχτα πάνω απ' την πόλη

Πρωτοχρονιά ήταν θαρρώ

και κάπου στο βάθος ακουγότανε κλάματα

Δεν ξέρω πως να απλώσω τα χέρια στη φωτιά

χωρίς να καώ

------

Κι είναι τόσος λίγος ο χρόνος

------

Φοβισμένα κρύβομαι σαν "παλιό" παιδί

πίσω απ' το μπαμπούλα του Κόσμου

Το ξέρω πως θα φύγεις

------

Θα είναι βαρύς ο φετινός χειμώνας είπες

------

Πάλι -νιώθω - σα να μου τάξανε λειψά τα καλοκαίρια μου

Όχι, δεν κρυώνω

Μου λείπεις απλά

τα κοχύλια...

2011-10-31T18:26:00.005+02:00

Ελλειψοειδής διαδρομή,

στροβιλίζομαι,

ίλιγγος,

πανικός,

ασθμαίνοντας,

εισχωρώ,

αισθάνομαι,

αντιλαμβάνομαι,

νιώθω

Η φωνή της θάλασσας εντός

Ο αχός του νερού εκτός

Ζυγιάζω το βάρος

Το ταξίδι μισό

κι ο Οδυσσέας ακόμα στο κατάρτι δεμένος

Ελλειψοειδής διαδρομή

Τα φεγγάρια που σου χρωστώ

Τα φεγγάρια που μου λείπεις

Κι ο φάρος που ρυθμικά μαρκάρει

τη μοναξιά μου

Ο αφρός των κυμάτων και τα βότσαλα,

η αρμύρα στη γούβα του λαιμού σου,

το λευκό φως που διασκελώντας τα μαλλιά σου

χύνεται στους ώμους

και τα μπράτσα σου

κι ύστερα,

φανερά χορτασμένο πια

στα στήθεια της θάλασσας καταλήγει

Κοίτα την πως λάμπει!

Και δεν χάραξε ακόμα

Είναι γιατί πάνω της

ταξιδεύουν οι μυστικές φωνές του Σύμπαντος,

λες,

του Έρωτα ίσως,

λέω,

της αντανάκλασης του γέλιου σου

σαν πρωτάκουσες τη λέξη "λιμάνι"

Θυμάμαι!

Θυμάσαι;

Τα κοχύλια μωρό μου - είπες - δεν έχουν πατρίδα,

έχουν μονάχα μυστικά

κι όνειρα που ταξιδεύουν

Νύχτωσε

αφιερωμένο στο παρεάκι της Μυτιλήνης

στο μάζεμα των κυδωνιών στη Γέρα

παραλήρημα

2011-10-28T15:30:00.004+03:00

Τι ωραίο σημάδι,
το σημάδι σου,

με την υφή του αγριοκάστανου

στο άγγιγμα

και το χρυσοκόκκινο χρώμα του φθινοπώρου

στην όψη...

------

Δεν ήξερες,

ω! μα είμαι τόσο σίγουρη

πως αγνοούσες

κι ακόμα...

Πως όταν συγκρούονται δυο άστρα

αυτό που παράγεται

είναι έρωτας

-------

Γι' αυτό σ' αγαπώ!

Για όλα όσα δεν κατέχεις

κι ας είναι στα χέρια σου μέσα,

του κόσμου οι θησαυροί

-------

Σα παιδί

που ξυπνά απ' τον ύπνο

και βουτάει στη ζωή,

σαν σε παιχνίδι ομήλικων

έτσι,

έτσι σε βλέπω,

στα μπλε και στα κόκκινα,

στις βροχές και στις θάλασσες

και σε όλες του Ονείρου τις στοές,

που θα συναντηθούμε κρυφά,

μιλώντας αδιάφορα τάχα

για το απρόβλεπτο του καιρού

κι ας...

-------

Δεν μεθά με κρασί τελικά η ψυχή,

ούτε με λόγια,

της σιωπής, η σπάνια απόσταξη,

είναι αυτή που παράγει

το επικινδυνότερο χαρμάνι

-------

Άκου με,

τις ώρες που σωπαίνω,

τις στιγμές που με κόπο

μασάω τις λέξεις που σου ανήκουν,

όχι από συστολή,

αλλά γιατί λιγοστέψαν κι αυτές

μες στη φθορά των φλύαρων Λυγμών

Άκου με,

στις ριπές του αγέρα

που ανακατώνουν τα μαλλιά σου,

στα γέλια του ήλιου

που κολυμπάνε στα μάτια σου,

στους στεναγμούς της νύχτας

που κατρακυλάνε στους ώμους σου

-------

Άκου με Εσύ,

ω! Εσύ,

που ανέτρεψες

του σκοταδιού το μαύρο,

μοναχά για να μου δείξεις

τον τρόπο να ονειρεύομαι ξανά,

ολοφώτεινα

Εσύ,

ω! Εσύ

που αντέστρεψες τους νυχτερινούς ήχους

κι έκανες τη λαχτάρα του πρωινού

το μεγαλύτερο πάθος

για να μπορέσω να ζω,

απ' την αρχή

ξανά!

Εσύ

ω! Εσύ

που δάμασες των Εποχών τη συνήθεια

και γεννήθηκε καλοκαίρι πολύχρωμο

στην απαρχή του χειμώνα

-------

Άκου με...

-------

Κι ύστερα πάρε τα λόγια μου

και σκόρπισέ τα

στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα

Ανατολή - Δύση

Βορράς - Νότος

έτσι,

που όπου κι αν είσαι,

με όποιον,

όποτε,

να είσαι ασφαλής

μες στην Ουσία της Αγάπης!

στο δρόμο...πάλι

2011-10-27T20:49:00.005+03:00

Μικρά ψήγματα χειμώνα

εγκαταστάθηκαν οδυνηρά

πάνω στο δέρμα μου

Στο δρόμο πάλι,

μ' ένα πουκαμισάκι

να κυνηγάω γιασεμιά,

να μυρίζω άστρα,

να ζωγραφίζω πεταλούδες,

κόντρα στο κρύο

------

Ψυχές ανεξιχνίαστες...

------

Και να 'χω τη σκέψη σου

κολλημένη στο στήθος μου,

εκεί,

στην μικρή κρυψώνα της κλείδας,

όπου ο χτύπος κάνει αντίλαλο

στου Κόσμου την καρδιά

Πώς να ξεφύγει κανείς

απ' τα αρχαία μυστικά

που του μέλλεται να ζήσει;

------

Εσύ κι εγώ

που δεν θέλουμε να μιλάμε,

που δεν θέλουμε να ξέρουμε,

που δεν θέλουμε,

να θέλουμε...

------

Φευγαλέα πέρασε η Άνοιξη

ανάμεσά μας σήμερα,

ίσα για να θυμίσει

στον αμνήμονα Έρωτα

πως έζησε και ξανάζησε όμορφα

εντός των τειχών

αλλά θριάμβευσε μονάχα

όταν ανδρώθηκε εκτός ορίων

------

Εσύ κι εγώ

άοπλοι,

πάνοπλοι,

κι ωραία οργισμένοι

------

Απάντησέ μου,

πώς γίνεται να λιώνει ο χειμώνας

καθώς ανταμώνει τα καλοκαίρια

του κορμιού σου

κι εγώ ακόμα να κρυώνω τόσο;

σαν Aστροπαλιά

2011-10-26T17:22:00.005+03:00

Θάλασσα κι ουρανός,
ένα κάστρο ανάμεσα,
φωτιά που αντιφεγγίζει
στου σπαθιού τη λάμα
Ανασαίνω...
Πορφυρές ίνες τυλίγουν απαλά
τα γκρίζα μνήματα
Έρωτας - Θάνατος
ή αλλιώς...
όσο κρατάει μια στιγμή
Η στιγμή!
Κι ήταν τόσο όμορφη...

------------

Κι είχα χρόνια ξεχάσει

πόσο η φωτιά

έρωτα μυρίζει...

Και πόσο ο έρωτας

πόλεμος πως είναι...

Όμοιος με θανάτου φόβος

ο πόθος του άδοτου φιλιού

που έμεινε να σου καίει τα χείλια,

σα σκαλωμένη υπόσχεση

και σαν ατελής συμφωνία

Εις τους αιώνες των αιώνων

Σε πόσες ζωές πριν να συναντηθήκαμε;

Σε πόσες άλλες μετά θα αγαπηθούμε άραγε;

Και...δεν είναι τίποτα περισσότερο..

2011-10-25T18:30:00.003+03:00

Ένα όνειρο ήταν

Μικρά κομμάτια νύχτας

μέσα στη χούφτα της Μοίρας

Κάπου κάπου μικρές λάμψεις

αναδεύονταν χαδιάρικα

μέσα στο σκοτάδι

Ένα άστρο εδώ,

ένα άστρο εκεί

κι η πανταχού παρούσα ησυχία

Αν δεν χρειάζεται να μιλάς,

για να αισθάνομαι,

αν δεν χρειάζεται να μιλώ,

για να νιώθεις,

τότε κάποια συγγένεια μας ένωσε

σε αλλοτινούς καιρούς

κάτω από παλιότερα φεγγάρια

Και...δεν είναι τίποτα περισσότερο,

απ' το χαμόγελό σου,

ένα αχνό τσίμπημα στην καρδιά

κι ο κόσμος που αλλάζει χρώματα

όταν το ανταμώνω

Και...δεν είναι τίποτα περισσότερο,

από μια στιγμή στην Αιωνιότητα

ή από μια συνάντηση δυο ανθρώπων

που αγωνιούσαν τόσο ν' αγαπηθούν

και να βρεθούν παρέα μες στα χρόνια...

κάθε Αύγουστο...

2011-08-11T21:31:00.004+03:00

Στην σκιά του φεγγαριού
βλέπω δυο φιγούρες
Χορεύουν αργά,
νωχελικά θαρρείς,
- μπα όχι, μοιάζουν άνθρωποι,
που δεν τους νοιάζει το χτες,
που δεν σκέφτονται το αύριο
άρα, ο χρόνος δεν τους αφορά,
τον καταργούνε -
σχεδόν ολόκληροι σαν δύο,
σχεδόν ατελής σαν ένας
Εσύ, πάντα Εσύ
Κι εγώ, Εγώ;
Ο Αύγουστος μας μοιράζει αστέρια
κι υποσχέσεις
Το καλοκαίρι μας ξεγελά
με φεγγάρια μισά
που πασχίζουν ονειρεύοντας
να γίνουν ολόκληρα
Κι η θάλασσα στέκει πάντα εκεί,
στη μέση
Δρόμος κι ερχομός
Δρόμος και πηγαιμός
Ακούραστες οι σκιές
χορεύουν όλα τα βράδια του Αυγούστου
μα το Σεπτέμβρη,
με την πρώτη βροχή λιώνουν απλά
σαν ασημένια δάκρυα και χύνονται
στων ποταμών τις άκρες
για ν'ανταμώσουν
ξανά και πάλι,
Εκείνη,
τη Θάλασσα
Κάθε Αύγουστο...
Χρόνια τώρα.

παλιό θαλασσινό...

2011-07-19T20:00:00.000+03:00

Πολύ βαθιά βούτηξα

με μια ανάσα,

βράχοι στικτοί και κόκκινα κοράλλια,

ο αστερίας που τον δρόμο έδειχνε

κι ένα κοχύλι

τις φωνές των παραμυθιών αντηχούσε.

Τριγύρω σιωπή,

μπλε και τυρκουάζ

φύκια μπλεγμένα σφιχτά,

στο μπαούλο αναριχώνται

οι θησαυροί των πειρατών,

το μαγικό λυχνάρι,

κι ένα φυλαχτό

που ξορκίζει την κακοδαιμονία.

Έτσι σε βρήκα,

καταμεσής της θάλασσας,

παλιό σαν κόσμος,

καινούριο σαν αυγή

και σαν μέρα καθημερινή,

ευκαιρίας αγνάντεμα.

Μυστική κράτησα την κρύπτη

τις κλειδαριές που σκουριάζαν παραίτηση

δεν έσπασα

και τα φύκια

που αμύνονταν στο απ' έξω

χαϊδολόγησα γλυκά.

Μονάχα ένα κοράλλι

δοκίμασα να κλέψω

κουρσάρος ψυχών εγώ

κι ήταν σα να τα είχα πάρει όλα.

Κι εκεί,

στου βυθού το σεργιάνι ξεπέζεψα

μια προσευχή να αποθέσω

στα μικρά μυστικά σου...

ευτυχείτε...

2011-07-05T15:01:00.002+03:00

Καλοκαίριασε,

είπες...

Έπιασαν πρώιμα οι ζέστες φέτος.

Πρέπει να σηκώσω τα χειμερινά ηλιοστάσια.

Πρέπει να κατεβάσω τα περσινά μου χαμόγελα.

Μυρίζουν ακόμα ναφθαλίνη.

Δεν πειράζει.

Μ' αυτά θα πορευτώ και φέτος.

Λιτά.

Ταπεινά.

Οικεία.

Και το καλό μου κορμί

σα να σκούριασε λιγάκι στην άκρη.

Ξεχασμένη έμεινε η αρμύρα

και διάβρωσε την ύλη του.

Εφήμερη έτσι κι αλλιώς.

Το γιασεμί μου φέτος αρνήθηκε να ανθίσει.

Πεισματικά γδύθηκε απ' το φύλλωμά του

και επέστρεψε οικειοθελώς στον χειμώνα.

Τι ωφελεί ν' ανθίζω

όταν έχεις χάσει από χρόνια την όσφρησή σου;

Τι να απαντήσω σ' ένα λουλούδι

που - δυστυχώς - δεν λαθεύει ποτέ;

Έχει βλέπεις την σοφία της φύσης στις φλέβες του.

Φωτοσυνθέτει απλά.

Αγαπά.

Κι επιβιώνει.

-----

Καλοκαίριασε είπα.

Και φέτος.

Τριγύρω μου άνθρωποι

λίγο σκουριασμένοι,

λίγο ραγισμένοι,

μόνοι στο πολύ

σοφοί στο καθόλου.

Μας εκδικείται θαρρώ.

Η φύση μας που αρνηθήκαμε λέω,

αυτή,

η αρχαία μάγισσα,

μας καταδίκασε σε πρόσκαιρη άνοια

και σε αιώνια παραπλάνηση,

πώς ν' ανθίσουμε οι άνθρωποι λοιπόν;

Πώς να δέσουμε καρπό;

------

Ευτυχώς που εφευρέθηκε το πλαστικό.

Λουλούδι.

Καλοκαίρι.

Έρωτας.

Γενναίο υλικό.

Και πάνω απ' όλα άφθαρτο.

Ευτυχείτε λοιπόν!

Διαννύουμε την εποχή της πλαστικής ευφορίας.

Ευτυχείτε!

Του Αγίου Υακίνθου

2011-07-03T13:03:00.002+03:00

Του Αγίου Υακίνθου σήμερα,

πέρα στο δάσος των Σκιών

πήρε να σκοτεινιάζει.

-----

Χαράματα ήταν,

- το θυμάμαι καλά -

μόλις είχε τελειώσει το πανηγύρι,

δυο αστρουλάκια παίζανε αμέριμνα

παλιό κυνηγητό.

Γελούσαν...

Ξέρεις πώς γελούνε τα άστρα;

Έχεις ακούσει ποτέ;

Και ξαφνικά άρχισε να βρέχει ασημόσκονη.

Ντυθήκανε μαγικά οι πευκοβελόνες,

έτσι, που οι αιχμές τους

- σαν σ' έκοβαν -

με περισσή χλιδή να σε πονούνε.

Θέλει και το τραύμα την πολυτέλειά του.

Γελούσες κι εσύ...

Κι έπεφταν από πάνω σου

οι χτεσινές μνήμες φλούδι το φλούδι.

-----

Δέρμα κρουστό και χείλια σφραγισμένα.

Πήλινο εκμαγείο

ερμητικά κλειστό ο άνθρωπος.

Από ποια χαραμάδα να χωρέσει η Αγάπη;

Φτάσαμε στο σημείο βρασμού.

Ή που θα εκραγείς ολόφωτος

ή που θα βαλσαμωθείς σιωπώντας.

Είπες...

-----

Του Αγίου Υακίνθου σήμερα,

από νωρίς χτυπούσε ρυθμικά

το μικρό σήμαντρο του νου σου.

Να θυμάσαι ακατάπαυστα εσύ...

Είναι που οι άλλοι ξεχνούν,

γι' αυτό.

Πάντα στην άκρη του γκρεμού να στέκεσαι

και ν' αγναντεύεις τη ζωή.

Μια να πέσεις, να σωθείς,

μια να σταθείς, να σβήσεις.

Κι εκεί, στο δάσος των Σκιών

όλο να σκοτεινιάζει.

Πόση καρδιά θέλει για να γυρίσει ο Ήλιος;

Κι απαντοχή;

Αλήθεια πόση;

καθώς κοιμασαι...

2011-06-30T20:38:00.001+03:00

Μικραίνουν οι δρόμοι

και μεγαλώνουν τα όνειρα,

καθώς κοιμάσαι.

Άρτου ευλογία

κι αμαρτωλού προσευχή

η ανάσα σου.

Απ' τα κλειστά σου βλέφαρα

κατρακυλούνε γιασεμιά σπαρμένα

και χρωματιστά φιλιά!

Ανέμοι φυσούν

απ' τα δυο σου χέρια ανάμεσα.

Μια, βοριάς αντάρτης

μια, νοτιά θεότρελη.

Ξέρεις,

κανένας μέχρι σήμερα

δεν χαρτογράφησε τα όνειρα,

και τις φωτιές,

κανένας.

Λειψά τα εργαλεία λες

ή λειψή η αντίληψη?

Και το γύρω - γύρω του Ήλιου κανείς...

Ζωγράφοι και ποιητάδες σωρό

μα η μαγεία της Ανατολής

μαγεία μένει...

Δεν χωρά του απλού το θεόρατο

σε χαρτιά και πινέλα.

Μισανοίγεις τα μάτια,

αναδεύεσαι αργά,

στων χειλιών σου την άκρη

ένας μικρός ηλιάκος σκάει.

Κι άλλος ένας...

Κι άλλος...

Ξυπνάς με την απορία του νιογέννητου,

και με την ευωδιά του καινούριου

Ανατολή μου...

Κι είναι όλα εκεί,

στα μάτια σου μέσα

του κόσμου το μέγα μυστήριο

κι η απλότητα της μίας στιγμής.

Μιας μικρής στιγμής που μπορεί

και να 'ναι ευτυχία.

είμαι;

2011-05-10T06:43:00.003+03:00

Στις αιχμές του κορμιού σου
ξαποσταίνουν λέξεις.
Λέξεις παλιές,
σαν τάματα κρεμασμένες
σε απόκρυφο ιερό.
Λέξεις που δεν φορέθηκαν
σε επιφανή στόματα.
Που δεν παλιώσανε
σε ανούσιες συγκεντρώσεις αναλωμένες,
λέξεις...
------
Ανθοί νεραντζιάς,
κίτρινες μαργαρίτες,
και ντροπαλά κυκλάμινα.
Για κοίτα,
κι αυτό το μενεξεδί κοχύλι...
------
Ένα ξεχασιάρικο παιδί
χαζεύει κρυφά τα ενθυμήματά του
απ' το καλοκαίρι
Αφρόξυλα και τυρκουάζ βότσαλα,
μια φλούδα πεύκου,
ένα τσίγκινο δαχτυλίδι μπύρας
που πάντα φωνάζει "είμαι εδώ"
------
Είμαι;
------
Η λέξη "θωρώ"
μου θυμίζει το βλέμμα σου
τις στιγμές που με ιλιγγιώδη ταχύτητα
χάνεται πέρα,
μακριά στον ορίζοντα.
Κι αυτός,
πόσο συχνά αλήθεια,
διπλώνει τη μέση του
για να το υποδεχτεί;
Κάπως έτσι ροδίζει η αυγή τον τελευταίο καιρό,
βαμμένη απ' τα σιωπηλά σου μάτια.
------
Δεν ξέρω αν ο έρωτας πια
μπορεί να μιλά την γλώσσα των ανθρώπων
Οι αισθήσεις εκφυλίζονται βλέπεις
με την πάροδο των χρόνων.
Φθείρονται οι αναστολές
και τα ονείρατα,
κι αυτά,
εκπίπτουν.
Συμβαίνει σ' όλους,
θα πεις...
Μα υπάρχει εκείνο το παιδί,
πάντα κρυμένο κάτω απ' το τραπέζι.
Με χέρια αγνά
τα πρώιμα ενθυμήματά του
απ' το καλοκαίρι σκαλίζει
και μέσα στις σιωπές σου ξαναζεί
κι ονειρεύεται...
------
Άκου το!
------
Στις αιχμές του κορμιού σου
ξαποσταίνουν λέξεις
Μυρωδιά από φασκόμηλο,
θυμάρι, αρμπαρόριζα
κι άγρια μέντα.
Όπου...
Κραταιά η αφή και η όσφρηση ακόμα
ευτυχώς
Άλλωστε στις οδούς των νηπίων
μονάχα αλήθειες κατοικούν.
Δεν έχω χρόνο γι' άλλα ψέμματα,
καρδιά μου...

2011-05-06T17:44:00.004+03:00

Τη μνήμη του κορμιού σου
αγγίζοντας,
εφευρίσκω το όνειρο.
Σε απάτητους βυθούς
καταδύομαι
με σκοπό να τρυγήσω
τις πιο κόκκινες θαλάσσιες ανεμώνες
για Σένα.
Κι οι ανέσπεροι πόθοι
που με συντροφεύουν,
κοχλάζοντα κύματα.
Όλα εδώ,
οι βουερές κραυγές,
οι εύφορες σιωπές,
εδώ
και οι άδοτες υποσχέσεις.
Στων χειλιών Σου τις γερτές άκρες.
Αγγίζοντας Σε,
βρίσκω την αρχή
μια ατελούς πορφυρής αβύσσου.
Ωριμάζει αργά το χρώμα του έρωτα
βλέπεις,
βλέπεις;
Και η τάχιστη τελειότητα
ύβρις.
Να 'χω πάντα κάτι να περιμένω
σκέφτηκε η Αφροδίτη
κι άφησε αργά να ραγεί ο χιτώνας της
πάνω απ' το Αιγαίο.
Μ' αυτή τη σκέψη
γεννήθηκε ο Πειρασμός Σου
θαρρώ.
-------
Όλα μπορεί να συμβούν λοιπόν,
αρκεί να κουβαλάς μέσα σου
μια σταλίτσα θάλασσα.
-------
Δεν απεργούν οι θεοί,
απλά περιμένουν...
Και οι πειρασμοί.
Να τους ανακαλύψεις...

υπάρχει ελπίδα...ακόμα

2011-04-29T18:47:00.003+03:00

Δυο χέρια πάνω σ' ένα πληκτρολόγιο।
Κουτάκια και γράμματα।

- Από πού έρχεται η μουσική;

Νερό!
Στάζει νερό απ' το ταβάνι।
Πλημμυρίσαμε।
Μα πώς;
Αφού δεν βρέχει.
Σε τούτη τη γη χρόνια είχε να βρέξει।
Τόσο που ακόμα και η λέξη "σύννεφα" πάλιωσε
κι έμεινε να σκονίζεται στα ράφια του μυαλού σου
Αφημένη.
-------------
Κι εγώ,
μη θαρρείς,
μέσα στο δέρμα μου πάλιωσα,
χρόνια και χρόνια,
χωρίς νερό,
χωρίς χάδι।
Ακατέργαστο το υλικό।
Ανέραστες οι μνήμες।
Και το γεράνι να με κοιτά απορημένο κάθε τόσο।
Σε ποιον ουρανό μας τάξανε άραγε
που ξέχασε να βρέξει;
Άσπλαχνοι καιροί।
Άσπλαχνοι ανέμοι।
Μονάχα φύσαγε,
από τόπο σε τόπο,
άλλοτε κόκκινα κι άλλοτε μαύρα,
γεμίζανε τα σπλάχνα μας σκόνη
κι οι ματιές μας απουσία।
Συνηθίσαμε τόσο τη φυγή που μας φαινότανε λύση।
Και κανείς δεν τόλμαγε να κοιτάξει τον άλλον στα μάτια।
------------
Συχνά,
με τις ανάγκες μας κάνει αστεία η ζωή।
Από ανία κι αυτή,
έτσι θαρρώ।
Έτσι σκέφτηκα σαν έφερε ο άνεμος
αυτήν την κόκκινη ομπρέλ-λα।

- Από πού έρχεται η μουσική επιτέλους;

Κι ύστερα ένιωσα το νερό να κυλάει।
Καταπάνω μου।
Σα να συναντούσα λέει άξαφνα ένα οριζόντιο ποτάμι।
Ξυλαράκια μικρά και διάφανα βότσαλα
έπεφταν με δύναμη στο σώμα μου
χτυπώντας।
Ξύπνα!
Ξύπνα!
Ξύπνα!
-------------
Κοιτάω τα χέρια μου।
Άμμος βαμένη και βράχια κοφτερά।
Ήλιοι μικροί που έσκασαν πάνω στην πέτρα
σαν χείλια που έζησαν για καιρό πολύ,
δίχως νερό।
Πώς να σ' αγγίξω;
Το αραχνούφαντο πέπλο της αγάπης
σκαλώνει στις άγριες ρεματιές,
σκίζεται άγαρμπα
και ξεσκίζει τα τρυφερά όνειρα του ουρανού,
τις νύχτες।
Όλη αυτή η βία της ξηρασίας
με πόσα φιλιά θα γιατρευτεί άραγε...
Θα γιατρευτεί αλήθεια;

Νερό!
Στάζει νερό απ' το ταβάνι।
Κοιτώ μα δε βλέπω।
Μια μουσική ακούω απ' το πουθενά।

- Κλαις;
- Κλαίω।

Άκου! Οι φόβοι μου κι οι φόβοι σου παίζουν μουσική।
Υπάρχει ελπίδα...ακόμα!

Δεν μου είπες ποτέ τι φόραγες εκείνο το βράδυ...

2010-08-29T12:19:00.003+03:00

Δεν μου είπες ποτέ τι φόραγες εκείνο το βράδυ.

Με ένα μουσκεμένο κομμάτι ουρανό

ανάριχτο στους ώμους σου

σε φαντάζομαι.

Πόδια γυμνά,

μαργαριτάρι και φίλντισι το δέρμα σου.

Μωβ ήταν θαρρώ.

Σαν το δειλινό που ξεμάκραινε στο βλέμμα σου.

"Αντίο"

-------

Σε μένα το λες άραγε

ή στο καλοκαίρι που γρατσουνώντας ηλιοκαμένα δέρματα

επίπονα αναχωρεί?

Δικαιολογία ζητώ για τα δάκρυα.

Γι' αυτό οι γρατσουνιές

Απολογούμαι.

Βλέπεις?

Αυτό ξέρω να το κάνω καλά.

Και να παρακολουθώ τους γλάρους που δεν ξεμακραίνουν απ' το καράβι.

Είπα : "θα πάγω σ' άλλη γη"

"Μετά διακοπών μελαγχολία" είναι,

έλαβα ως διάγνωση.

Θα περάσει.

Κι ύστερα περάσαν τα χρόνια.

-------

Με κοιτώ στον καθρέφτη

κι ενώ ξέρω πως Εγώ είμαι,

δεν είμαι Εγώ.

Μια ξένη με άδειο βλέμμα με κοιτάει κάθε πρωί.

"Γύρισε πίσω, στην πατρίδα σου!"

- της λέω κάθε μέρα -

"θα πεθάνεις εδώ, μην πολεμάς να φιλιώσεις τα αταίριαστα"

Χαμογελάει.

Κάθε πρωί χαμογελάει

μ' ένα χαμόγελο γερτό στις άκρες

σαν κούπα που χάνει ολημερίς το νερό.

"Δεν έχω πατρίδα - μου απαντά -

ένα βράδυ η Μοίρα μου, από άγνοιας ανία, την έχασε στα χαρτιά.

Και ξέμεινα στον καθρέφτη σου εδώ ανώφελα να με γυρεύω."

-------

Δεν μου είπες ποτέ τι φόραγες εκείνο το βράδυ.

Αν η πατρίδα μου ήταν ρούχο,

αν λέω,

μπορεί και ν' ακούμπαγε για μια στιγμή την άκρη της καρδιάς σου

κι όλα να ήταν αλλιώς....

-------

Άλλο ένα καλοκαίρι που τελειώνει μακρινά ξενιτεμένο.

ελπίδα...

2010-06-18T21:26:00.003+03:00

...στις στάλες της βροχής

αν αγγίξω το πρόσωπό σου,

θα χαθεί,

φοβάμαι...

μέσα σε μικρές παραισθήσεις φωλιάζω

να! προχτές ένα σύννεφο δάμασα

για να βγάλω μια βόλτα το όνειρό σου,

στον ουρανό...

δίπλα μου ένας γελαστός Ίκαρος πετούσε

με τα κατάλευκα φτερά του να γυαλίζουν στον ήλιο...

αψηφώντας τον θάνατο

νικάμε την μοίρα μας

είπα...

είπες?

με μια ξεδιάντροπη σχεδόν λαγνεία

βύθισα τα δόντια μου στην σάρκα της ζωής

αφήνοντας μια μαβιά μελανιά,

σημάδι...

μέχρι σημερα δεν βρήκα τον δρόμο της καρδιάς σου

για να ΄ρθω...

στις Αγορές του κόσμου πλανιέμαι

ψάχνοντας...

αναζητείται ελπίδα!

εμ-μενω

2010-06-01T18:44:00.003+03:00

Θέλω να ονειρευτώ

μα δεν ξέρω τον τρόπο,

σπασμένα κομμάτια φωτός

γλιστρούν απ' τον φεγγίτη

και σβήνουν άηχα στον απέναντι τοίχο.

Ξεθωριάζει η αγρύπνια στο γκρι,

περιμένοντας...

Περιμένω, περιμένεις, περιμένει.

Μένω γύρω από έναν σιωπηλό κύκλο,

σκοτεινό σα θάνατο

και βαθύ σαν ύπνο.

Μένω

Εμ-μένω

Να περιφρουρώ αυτόν τον κύκλο

που δεν μοιάζει, δεν θυμίζει, δεν μυρίζει πια...καλοκαίρι.

Ο φεγγίτης όσο πάει και μικραίνει.

Συρρικνώνεται.

Σα φωτεινή μουτζούρα που μια εκλεκτική γόμα

τη σβήνει απ' το χάρτη.

Κι ο τοίχος απέναντι μένει πάντα...γκρι!

ομοιότητες...

2010-05-29T08:40:00.002+03:00

Απόψε κλείδωσα τον ουρανό μου

και βγήκα...

Φώτα, καπνοί, ιστορίες με χαρούμενο τέλος.

Ένας χαρταετός που ξέχασε να μεταναστεύσει,

βρήκε στέγη στις σκέψεις μου.

Ζωή πολύχρωμη,

που με την πρώτη βροχή ξεβάφεις...

Κοιτάω τα δάχτυλα των ανθρώπων,

μπλε, πράσινο, μωβ, κόκκινο,

άσπρο και μαύρο,

μα γιατί όλοι στους τοίχους του μυαλού τους

αγαπούν το γκρι?

Μας κατοίκησε αθόρυβα η άσφαλτος

κι αλίμονο

κάνουμε πως δεν μας νοιάζει στο βάθος.

Πόσο δύσκολο μοιάζει

το να διαφέρεις...

Πόσο δύσκολο μοιάζει το να είσαι...

Ψάχνω να Με βρω.

Κι αν με φοβίζει κάτι

είναι το πως δεν θα με γνωρίσω

με τέτοια μπετόν αρμέ ομοιότητα

που μας περικυκλώνει.

Βροχές...

2010-05-21T21:02:00.003+03:00

Πάνω σε νερών περάσματα

περπάτησα,

νύχτα

κι άλλη νύχτα...

- Έχασα το μέτρημα, πάει...

Στόματα που χάσκουν ανοιχτά

γέμισαν τα σκοτάδια μου.

Το πρωί ξυπνάω γεμάτη δαγκωνιές.

Μελανιάζω.

Αριθμημένα τα όνειρα και στοιχειοθετημένα

έτσι αυτοκτονούν,

κρατώντας στα δόντια τους

διάτρητες αποδείξεις με μπλε σφραγίδες.

Και για να μένουν αξέχαστα

αφήνουν σημάδια μικρά

σ' ένα δέρμα

που ξέχασε τον τρόπο ν' ανθίζει.

Άλλωστε η άνοιξη φέτος

έφερε βροχές

οι παπαρούνες απλά αλλάξαν επάγγελμα

από χαρωπές πεταλούδες των αγρών

μεταμορφώθηκαν

σε πρόστυχες λολίτες των δρόμων.

Και το καλοκαίρι

κατέβηκε σε απεργία.

Δεν φτάνουν τα ένσημα μας για μία χαρά

αλλά μας περισσεύουν οι λύπες.

Κι οι νύχτες που δεν έχουν τελειωμό...

Ιφιγένεια

2010-05-08T11:22:00.003+03:00

Πάλι έλειπα χτες

απ' την υδάτινη επιφάνεια

του καθρέφτη.

- ήταν η πρώτη σου φορά? -

θα πεις...

- μακάρι και να... -

Τον τελευταίο καιρό

ψάχνω την εικόνα μου παντού

σε νερών και ουρανών περάσματα

σε τζάμια που κομματιάζουν με κραυγές τη σιωπή

και σε καθρέφτες που αντανακλούν

λέξεις σκισμένες.

Έχασα το πρόσωπό μου

καρτερώντας βοριάδες.

Η Ιφιγένεια μου γελά περιπαιχτικά κάθε βράδυ!

- Όσο και να θες δεν θα σαλπάρουν τα πλοία! -

φωνάζει ξαπλωμένη φιλήδονα στον βωμό της Αρτέμιδας.

Οι θεοί μεταναστεύσανε γι' αλλού

κι εδώ έμειναν μονάχα λίγοι τυφλοί ονειροπόλοι

που σαν ύστατο φόρο τιμής στο όνειρο

θυσίασαν το πρόσωπό τους

για μια χαλασμένη ψηφίδα θριάμβου.

Τι ψάχνεις να βρεις?

ξεπουλάμε...

2010-05-01T12:46:00.003+03:00

unfocused

Περπατώντας ξυπόλητη

πάνω στο παράλληλο Σύμπαν

αναρωτιέμαι

τι σχήμα διαμορφώνει η σκιά.

Διαιρώντας το άπειρο

με το συν και το πλην του λόγου

ποιος θεός αναγεννάται?

Ποσοστιαία η γνώση μας αποδείχτηκε

έκπτωτοι άγγελοι

ενός εφηβικού Παράδεισου

απομείναμε εκεί

που άλλοτε άνθιζαν κόκκινα γαρύφαλλα

revolution

Οι αποκλίνουσες συμπεριφορές μας άραγε

μας ξαπόστειλαν στην Γη

ή οι παθογόνες πεποιθήσεις μας?

Τάχατες είμασταν άτρωτοι

τι λες?

Μετά την έλευση του Μαγιού

πέφτει η αυλαία.

Νενικήκαμεν

και δε σταθήκαμε μια σταλιά γενναίοι

Κρίμα στη λαμπρή εκπαίδευση

και στους πολλούς επαίνους

Δεν χτίζονται μάτια μου ουρανοί

μονάχα με τα λόγια...

no way out

Πολλαπλασιάζω τα αδιέξοδα

και ταράζω τον ύπνο σου,

με ομόκεντρους κύκλους.

Δυστυχώς γίναμε ιστορία καλέ μου

απομίμηση φτηνής ταινίας

σε σκοτεινή αίθουσα συνοικιακού κινηματογράφου

και τρέμω την ώρα που θα πέσουν οι τίτλοι του τέλους

the end

κι εσύ ακόμα θα κοιμάσαι στην καρέκλα σου

τυρβάζοντας σε ξένα όνειρα

και σε λάθος καιρούς.

Εισιτήριο κανείς?

Ξεπουλάμε!

Ανάγκη γαρ και ουχί φιλότιμο!

ανόητο παιδί...

2010-04-25T11:38:00.003+03:00

Κυριακή πρωί

κι οι ακονισμένες αχτίνες Φωτός

τεμαχίζουν την σκέψη σου

σε μικρά, αιχμηρά γυαλάκια,

κοίτα!

ιριδίζοντα τραύματα ξεπηδούν απ' αυτές

και χρωματιστά

ματώνουν τα χείλια σου

μη!

μην ακουμπάς τη φωτιά με γυμνά δάχτυλα

θα κοπείς!

----

- έναν ουρανό να χωράω ψάχνω -

είπες απλά

κι ανασήκωσες τους ώμους σου

----

Απ' το παράθυρό σου βλέπεις

θάλασσες και στεριές να προσπερνούν

τι ταχύτητα!

τρέχοντας ξεφεύγεις άραγε

απ' όσα σε βαραίνουν?

Σα να μη πέρασε θαρρείς ένας αιώνας

προχτές

σήκωσες όλη τη Γη στους ώμους σου

και πήγες...

----

πού?

μα πού πας ανόητο παιδί?

είναι μικρή η ζωή και θα περάσει

σα σύννεφο που λιώνει

εξατμίζονται οι χαρές

και οι στάλες της βροχής

που τις ακολουθούν...

πού?

μα πού πας ανόητο παιδί?

έλα!

σου 'χω φυλάξει μια θέση στον ήλιο,

κι ένα κομμάτι ψωμί,

μην τρέχεις...

----

- έναν ουρανό να χωράω ψάχνω -

είπες ξανά

κι απ' τα χέρια σου

στάλες - στάλες ξέφευγαν

χρώματα και στιγμές

έτσι που σαν τις χτύπαγε χαϊδευτικά το φως

Ανοίξεων νήπια γεννιόνταν και μπουσούλαγαν

μα εσύ είχες τα μάτια σου στραμμένα στη φυγή

και σ' αυτό το μαύρο γλιστερό χαντάκι

που οι ανθρώποι αποκαλούσαν δρόμο.

ήθελα...θέλω...

2010-04-23T18:37:00.002+03:00

θα ήθελα να σε πάρω

να φύγουμε,

ναι,

να φύγουμε,

μ' ένα χάρτινο καράβι...

----

(όμορφα που τα λες)

----

στις μωβ χώρες των παραμυθιών

και των ερώτων

του άστρου που δεν δύει ποτέ

και της αυγής που έρχεται

σκορπίζοντας άγρια τριαντάφυλλα

στο διάβα της...

----

(όμορφα που θα ήτανε!)

----

σκέψου,

θα πίνουμε καφέ

αγναντεύοντας τον ορίζοντα

στη ράχη ενός ουράνιου τόξου

διάλεξε χρώμα,

κόκκινο, κίτρινο, ροζ,

διάλεξε!

----

(εγώ...εγώ...δεν...)

----

θα σε κοιμίζω στις άκρες της πιο γαλανής θάλασσας...

(σςςς!)

κύματα κι άσπροι γλάροι θα σου κρατούν συντροφιά...

(σςςς!)

θα είναι όμορφα,

θα δεις...

μ' έναν ήλιο ολόχαρο να μας κλείνει το μάτι

καθώς οι αχτίνες του

θα χύνονται τρυφερά στους δύο ώμους σου

(σςςς!...μη...)

κι αν μ' αφήσεις,

θα σου δείξω τις πιο όμορφες νεράιδες

που αλητεύουν ξένοιαστα

μέσα στις καρδιές των άγριων λουλουδιών

- κι ας μην πιστεύεις -

(δεν είναι πως δεν θέλω...αλλά...)

θέλω να σε πάρω να φύγουμε,

μ' ένα χάρτινο καράβι...

θέλω...

ήθελα...

θέλω...

μα...

- αγάπη μου μας τέλειωσαν τα παραμύθια -

τρέχα!

2010-04-14T10:18:00.003+03:00

Είναι τόσες φορές που θέλω να σου πω σ’ αγαπώ…

-------

Μα,

δεν είναι η κατάλληλη ώρα,

φοβάμαι μήπως σε ξυπνήσω,

το τηλέφωνό σου μιλάει,

είσαι στη δουλειά,

είμαι σε σύσκεψη,

μαλώσαμε και σου κάνω μούτρα,

μαλώσαμε και μου κάνεις πείσματα,

είναι πολύ πρωί,

είναι πολύ αργά το βράδυ,

δεν είσαι μόνη σου,

δεν είμαι μόνη μου…

Κι ανησυχώ,

Κι ανησυχείς,

Μη,

μας ακούσει κανείς,

μας δει κανείς,

μας καταλάβει κανείς,

μας φωνάξει κανείς,

μας μαλώσει κανείς

μας κρίνει κανείς,

μας επικρίνει κανείς,

μας μειώσει κανείς,

μας προσβάλει κανείς…

αυτός ο «κανείς» ποιος είναι τελικά?

-------

Και τι μας είναι ακριβώς?

-------

Είναι τόσες φορές που θέλω να σου πω…σ’ αγαπώ…

Μα και μη

Φύγαν τα χρόνια…

Προλαβαίνουμε λες?

Τρέχα!

οι ανέμοι

2010-03-30T07:46:00.005+03:00

...από τότε που με λευτέρωσες

μεσα στην πόλη ζω,

πίσω από φύλλα που τρέχουν κρύβομαι,

πάνω σε τέντες που αλαλλάζουν ακροβατώ,

μέσα σε μυστικά πηγάδια μένω

που ο νους σου ούτε που τα βάζει...

-----

(δεν μου πρέπει)

-----

τις βραδιές με φεγγάρι όμως αγριεύομαι,

το ένστικτο της Ερήμου ξανά με καλεί

να επιστρέψω!

πρέπει να επιστρέψω!

δεν τους πρέπει των ανέμων η πόλη

οι τεθλασμένες γραμμές

και οι αιχμηρές γωνίες,

φτιαγμένοι για μεγάλες εκτάσεις αυτοί,

στο λίγο πνίγονται και ανταριάζουν...

-----

(δεν σου πρέπει)

-----

κι όταν φυσούν...

να δέεσαι!

-----

απαιτείται!

Άλφα + Ωμέγα

2010-03-27T12:57:00.004+02:00

άναψα κι έσβησα χτες βράδυ

σαν μικρή ευχή

που στο ψυχος παγώνει,

-πόσο κρύο έχει! -

λυμένοι οι κάβοι

και σπασμένα τα σκοινιά του Ουρανού

σκέψου!

μια φωνή δίπλα στ' αυτί μου προστάζει

σκέψου!

τριγύρω μου απέραντο μπλε

κάποιος συνεπής,

- προφανώς -

σήκωσε την γραμμή των Οριζόντων,

ήθελε λέει να ξεσκονίσει

του κόσμου την καταχνιά,

και βρέθηκα εδώ

καταμεσής στο μπλε

που τέλος κι αρχή δεν έχει...

στα νερά βαδίζω και στα κύματα μιλώ

με φωνή αλλόκοτη

που ανθρώπινη δε μοιάζει,

αν το Άλφα είναι η αρχή του Κόσμου

όπως Αγάπη,

το τέλος του πού βρίσκεται?

στο δικό μας Ωμέγα?

ή στον αστερισμό που πήρες μαζί σου φεύγοντας?

δέκα εκατομμύρια άστρα τι θα τα κάνεις?

ένα μόνο μου λείπει για ν' αρχίσω να ονειρεύομαι...

έλα...πάμε μια βόλτα!

2010-03-26T14:10:00.004+02:00

"πάμε μια βόλτα..."
σου είπα,
μια βόλτα στα πέρατα της Γης
- σκέφτηκα -
ίσως εκεί να σωθούμε,
να βρεθεί ένα κοχύλι μικρό,
αγκαλιασμένους σφιχτά να μας χωρέσει
τόσο σφιχτά,
που τίποτα να μην μπαίνει ανάμεσά μας
ούτε καν η αφή μιας μετάξινης τρίχας
ακόμα κι αυτή...τριχιά!
πέρασε πολύ κρύο
και κάθισε στα κορμιά μας πάνω
κι όλα αυτά τα κύματα...
λεπτό το λεπτό μας κατέτρωγαν
κι ήρθε πια ένα πρωινό
που το κορμί σου έπαψε να γεννάει πεταλίδες,
μαργαριτάρια του βυθού,
στράλια ταξιδιάρικα κι άστρα
που μοιάζαν προσευχές...
έψαξα με αγωνία να βρω,
στις τσέπες μου σπίρτα βρεγμένα
κι ένα φιλί που σκούριαζε στην άκρη,
αθόρυβα κόβει
η ανάμνηση εκείνου του φιλιού,
τα φώτα απ' τα πυροτεχνήματα,
οι ιαχές της νίκης...
-------
αχ! Αφροδίτη μου κουράστηκες
κι έγειρες στην άκρη του γιαλού να ξαποστάσεις
-------
σπασμένοι καθρέφτες τα μάτια μου
την εικόνα σου αλώνουν
κι αυτή η μικρή πληγή στο χέρι σου
που τόσο αιμορραγεί...
κόκκινο στάζει ξανά μες στο μπλε
ξημερώνει...
"έλα...πάμε μια βόλτα!"
ίσως...

των λουλουδιών τα λόγια...

2010-03-24T14:05:00.004+02:00

"...κι όπως φεύγαν τα καράβια..."
-----
σαν τσίχλα φθαρμένη
κολλάει στα χείλια σου αυτό το τραγούδι...
ζητώντας πήγαινες,
παρακαλώντας και κλαίγοντας
κι η ζωή δεν σε σπλαχνίστηκε
εσύ φορούσες την λαμπερή την πανοπλία του ήρωα
εσύ ξενυχτούσες πολιορκώντας τα κάστρα
κι άλωνες ήλιους με το βλέμμα...
όταν νύχτωνε
έκαιγες λίγο - λίγο το κουράγιο σου να ζεσταθείς
κι άμα σωνότανε κι αυτό
απ' τα πρώτα ξεκίναγες
μάτια, μαλλιά, δάχτυλα,
σπλάχνα και καρδιά
το πρωί ξανά στον αγώνα,
καμιά φορά η κούφια πανοπλία τις σπαθιές αντηχούσε
κρότος εκκωφαντικός
τότενες κι οι εχθροί σου ακόμα τρομάζανε
και κάνανε πίσω
κι οι λαοί
που για αγάλματα διψούνε
πιότερο του θάρρους σου την ανδρεία παινεύανε
ότι του λείπει ο καθείς...
μονάχα ένα μικρό ζουμπούλι
που ανασταινόταν μέρα τη μέρα
απ' τα δάκρυα της αδυναμίας σου
είχε να λέει...
μα πού καιρός για να στήσεις αυτί στα λουλούδια...

η δικτατορία του Εγώ

2010-03-23T23:23:00.003+02:00

ελάχιστα ψήγματα φωτός

λιώνουν απαλά,

εισχωρούν στη νύχτα που έρχεται

απεγνωσμένη σπορά

σε στέρφα μήτρα...

-----

είπες λιώνουν

η λέξη "λιώνουν",

το ρήμα "λιώνω" θυμίζει αγάπη

με κάνει να χαμογελώ...

-----

ωραιοποίηση απλά

της λέξης "σβήνουν"

-ποιητική αδεία -

αυτήν πρωτοσκέφτηκα,

μες στο σκοτάδι εξάλλου

δεν φαίνεται το χαμόγελό σου,

το μαύρο ξέρεις

καταπίνει όλα τα χρώματα

σαν αχόρταγο πηγάδι...

-----

πόσο μακριά είναι η νύχτα,

όλο πας και πας

και δεν ανοίγει μια πόρτα να βγεις στο φως,

τόσο, που πείθεσαι πια

πως το φως είναι μια κατάσταση

που επιννόησαν κάποιες πονετικές γιαγιάδες

ίδιες μ' αυτές που θα 'θελες πάντα

να σου διαβάσουν ένα παραμύθι

για καληνύχτα,

μα στη ζωή σου δεν υπήρξαν ποτέ...

τώρα,

αυτές βιάστηκαν

εσύ άργησες...

δεν ξέρω

-----

ανασηκώνεις τους ώμους,

φοράς κατάσαρκα το σκοτάδι,

δέρμα και φλέβες και κόκκαλα

όλα σκοτάδι

κι ύστερα γλιστράς στα όνειρα της θάλασσας,

δραπετεύεις...

"θα φύγω"

ουρλιάζεις με μια κρυφή χαρά

στην μέσα τσέπη του παλτού σου

κι ύστερα την κρύβεις φοβισμένα,

- ακόμα κι οι μικρές χαρές αγκυλώνουν -

φαντάσου οι μεγάλες!

-----

"θα φύγω"

-----

η προβλήτα είναι φίλη στενή με το σκοτάδι

χιλιάδες τσιγάρα αναμένα

την κάνουν να μοιάζει διάτρητη

απόδειξη χρέους ή συνεισφοράς?

-----

δεν είναιπως δεν θέλω,

αλλά τίποτα,

δεν έχω τίποτα άλλο πια,

καταλαβαίνεις?

δεν...

δεν μπορώ!

θέλω μονάχα να φύγω!

-----

αργά περπατάς

ανασαίνοντας με απόλαυση

τον καπνό της απόδρασής σου,

πήγματα σιωπής

ξεκολλούν από πάνω σου,

άηχα κατρακυλούν

σημαδεύοντας το βήμα σου

σαν ψιχουλάκια επαναπροσδιορισμού,

καημένε Κοντορεβυθούλη

αν γνώριζες τη λάγνα θωπεία του πολιτισμού

θα προτιμούσες σίγουρα

την άγρια αγυρτεία του δάσους

"θα φύγω"

-----

το λες και το ξαναλές,

για να πιστέψεις

-----

πόση μοναξιά βασιλεύει στον κόσμο σας...

-----

"θα φύγω"

-----

πόσα "ειμί" να αντιπαραθέσω

στην δικτατορία του "Εγώ" σας?

-----

αλήθεια πόσα?

-----

πουθενά δεν θα πας!

το πλοίο έφυγε!

(δεν φταίω)

2010-03-18T22:13:00.003+02:00

νύχτα ήταν,

οι σκιές χορεύαν τριγύρω μας

τον χορό της φυγής,

"πάνω στις γραμμές του τραίνου να βαδίζεις"

είπες,

"μη χάσεις τον δρόμο!"

το φεγγάρι όπως - όπως κουτρουβαλούσε

απ' το απέναντι βουνό

κι ο βοριάς έσπερνε άτακτα

βελόνες και πίκρες μαζί

"το νου σου!"

είπες

κι ήταν σα διαταγή αυτή η φράση...

όλες σου οι φράσεις ήταν λίγο σα διαταγές

κοφτές και κοφτερές

ως όφειλε να είναι μια μαχαιριά

στη φλέβα...

κρύωνα και διψούσα

μα μου είχες τάξει μια φέτα Παράδεισο

την βραδιά που διαρήξαμε με βία

τα ιμάτια της ψυχών μας...

είχα να περιμένω.

κι έτσι πήγαινα

με το δισάκι της ελπίδας στον ώμο

κι ένα χτεσινό σύννεφο να μου σκιάζει τα μάτια

μπορεί και να κρυβόμουνα πίσω του,

δεν ξέρω, μη ρωτάς, μπορεί...

μία, δύο, τρεις γραμμές...

ένα, δύο, τρία βήματα...

πρώτα ήρθε ο θόρυβος να μ' ανταμώσει

σαν από ιστορία παλιά βγαλμένος

κι ύστερα τα φώτα!

δυνατά, εκτυφλωτικά,

σημαδεύοντας ξεδιάντροπα των ματιών μου την ύλη

αλτ!

ούρλιαξε ο βοριάς

κι οι βελόνες του έπιασαν να αιωρούνται γύρω απ' τα φώτα

σαν χαρούμενες πεταλούδες...

το δεξί μου πόδι κόλλησε στις γραμμές

- πάντα η λογική μου κολλούσε βλέπεις -

(δεν φταίω)

τίνος παιδιού είναι αυτή η φωνούλα?

από που έρχεται?

(δεν φταίω)

μία γραμμή, μία γραμμή, μία γραμμή...

ένα βήμα, κανένα βήμα, κανένα...

(δεν φταίω)

το παιδί!

τουλάχιστον τραβήξτε μακριά το παιδί απ' τις γραμμές!

(δεν φταίω)

ο θόρυβος μου χάιδεψε τα μαλλιά,

τα φώτα καρφώθηκαν απαλά στο βλέμμα μου

"το παιδί..."

είπα

"δεν ήξερα πως θα περνούσε το τραίνο"

απάντησες,

μία γραμμή,

ένα βήμα,

κανένα βήμα!

------

(δεν φταίω)

πάντα μου άρεσε τις νύχτες

να βλέπω τα τραίνα να περνούν.

με τρύπιες βάρκες και καμένα πανιά...

2010-03-17T13:42:00.005+02:00

...έμεινα εκεί,
στην άκρη του γιαλού,
σαν αδειανό μπουκάλι,
δεν ήθελα πια να ταξιδέψω...
απουσία μυνημάτων,
απουσία γραμμών,
απουσία λέξεων...
σήμα ασθενές,
δίκτυο ανύπαρκτο,
η συσκευή τα έχει φτύσει...
η υγρασία της θάλασσας
οξειδώνεται στα μάτια σου
για κοίτα!
κι η μπαταρία επίσης...
αφήνει αυτή τη φαιόχρωμη σκουριά
στα δάχτυλα
λες και τα βάφει ο χρόνος που περνάει...
γεράσαμε θαρρώ,
απότομα,
μες σε μια νύχτα
κι είναι κλειστά ο ουρανός σήμερα
ανταλλακτικά τέλος!
άραγε από αύριο θα κάνει νέες παραλαβές
ή το μαγαζάκι έπεσε έξω?
η Κρίσις βλέπεις,
κανέναν δεν αφήνει ανέγγιχτο,
ούτε καν τα θαύματα...
επτωχεύσαμεν!
λυπάμαι...
και δεν θέλω άλλο πια να ταξιδέψω
------
με τρύπιες βάρκες και καμένα πανιά...

δεν θέλω να γίνω ελέφαντας...

2010-03-15T13:40:00.007+02:00

να μιλήσουμε
είπες...
λόγια,
πάλι λόγια,
μπλα! μπλα! μπλα!
λόγια που ξεχάστηκαν αφημένα στους ανέμους,
διάτρητα γίναν απ' τις βροχές
και τώρα μπάζουν από παντού χειμώνα
ποιος το περίμενε να βρέξει τόσο πολύ?
είπες...
τα σύμφωνά σου καρφιά σκουριασμένα
με βία κρατούν στην θέση τους
εικόνες απ' το χτες που ξεθώριασαν
ούτε η μνήμη πια
δεν κάνει τον κόπο να τις κοιτάξει
- αγάπη μου, δεν θέλω να γίνω ελέφαντας -
δεν ακούς...
οι λέξεις μου μικρά πολύχρωμα φτερά
χορεύουν στο κενό
κι ύστερα επιπόλαια επιχειρούν το σάλτο του θανάτου
στην χτεσινή αστραπή
ακόμα το Εγώ σου φωτογράφιζες
στο κάδρο του ξεχαρβαλωμένου παράθυρου
κι ας έκρωζε πένθιμα το σπασμένο παντζούρι
τε - λος!
τε - λος!
τε - λος!
- αγάπη μου δεν θέλω να γίνω ελέφαντας -
- δεν θέλω να γίνω ελέφαντας - *
δεν υπάρχει καθόλου αγάπη σ' αυτό
μονάχα ταραχή!
δεν θέλω!
----------
με σκουντάς απαλά,
ανάβεις το φως,
μου σκουπίζεις το μέτωπο
"όνειρο ήταν - λες - πάει πέρασε"
-----------
δίπλα στο κρεβάτι μας
ένα σπασμένο σκοινί
φυλλοροούσε...
------------
κλείσε το φως!
...

* εμπνευσμένο απ' το βιβλίο του Χ. Μπουκάι
"Να σου πω μια ιστορία" εκδ. Opera

κόντρα...

2010-03-14T11:39:00.003+02:00

...κοίτα!

στη ράχη του ποταμού

κόντρα παλεύουν τα ψάρια,

μεταναστεύουν είπα,

γεννούν είπες εσύ...

μετά σιωπή...

αφουγκράζομαι τον άνεμο που φυσά,

κόντρα κι αυτός

θέλει λες να υπογραμμίσει τα λόγια σου

ή μήπως τα δικά μου?

-----

κοίτα εγώ...

δεν ήμουνα για πολλά,

θέλω να πω για ακροβασίες μεγάλες,

ανταρσίες και λάβαρα δεν..

πάντα χαμηλά κοιτούσα,

υψοφοβικός χαρακτήρας θα πεις

ίσως...

οι άκρες μου προξενούσαν ίλιγγο

όχι γιατί θα έπεφτα και θα τσακιζόμουν

αλλά γιατί η έννοια της πτώσης

- κόντρα κι αυτή -

κυλούσε στις φλέβες μου...

-----

κοίτα εγώ...

δεν είναι που δεν έχω τι να πω

είναι που πια δεν ξέρω αν πρέπει...

ξοδιάσαμε όλες μας τις στιγμές σε λόγια

κι είναι αργά τώρα...

τα φώτα λιγοστεύουν,

οι αντοχές εξατμίζονται,

οι ανάγκες θεριεύουν

κι η μετανάστευση επιβάλλεται...

-----

δεν ξέρω αν είναι γέννα

καθώς λες

ή μικροί - μικροί θάνατοι μαζί

κάθε μέρα κι από ένα όνειρο πυροβολούμε

άλλα τ' αφήνουμε επί τόπου

κι άλλα τα πετυχαίνουμε στο φτερό

σώνονται

αλλά πια δεν φτερουγίζουν μεσούρανα

κι αν είναι έτσι αγάπη μου

προτιμώ να μάθω καλό σημάδι...

-----

κοίτα εγώ...

θαρρώ πως στο μόνο που του πρέπει το ύψος

είναι το Όνειρο

αλλιώς τι νόημα έχει?

να γεννήσεις με πόνο,

ν' αναθρέψεις με κόπο

και να δεις το παιδί σου

αυτό που στα μεσούρανα το 'ταξες,

να σέρνεται στη γη?

κι ας μη φταις...

-----

η ευθύνη άλλωστε

είναι προνόμιο των ισχυρών

-----

κοίτα εγώ...

δεν είμαι θαρραλέος,

φοβάμαι τους εφιάλτες

που κρύβουν οι νύχτες,

τους κεραυνούς που φέρνει η βροχή,

τους κινδύνους που παραμονεύουν

στα μεγάλα βάθη,

μα πιο πολύ απ' όλα φοβάμαι

τους ανθρώπους που απ' τις ευθύνες τους απέχουν.

-----

κόντρα ε?

καραβάνια...

2010-03-13T21:44:00.002+02:00

και ορίστε! φτάσαμε...

σκάσε και κολύμπα!

2010-01-20T10:15:00.003+02:00

...δεν ήξερα
και να σου πω,
δεν πρόλαβα και να ρωτήσω,
άλλωστε τι σημασία έχουν οι ερωτήσεις πια?
άμα πάρεις απόφαση να πνιγείς
σε νοιάζει πόσο κρύο έχει?
απλά,
παίρνεις φόρα και μπαίνεις στο νερό...
καμιά φορά κιόλας
σε φτιάχνει το κρύο,
σου παγώνει μέλη κι αισθήματα
κι έτσι σαν βράχος ατάραχος
αφήνεσαι στον πάτο να πας...
και μην ακούς,
μη μασάς,
μην παραμυθιάζεσαι...
η τελευταία γοργόνα έζησε στη φαντασία
κάποιου ρομαντικού
που απλά δεν είχε δει
ψάρι ποτέ του...
ούτε κρυμμένοι θησαυροί στο βυθό
δεν υπάρχουν
μοναχά σάπια ναυάγια
και μουχλιασμένες μνήμες...
δεν θα την βρεις εκεί την άκρη σου
όσο κι αν το παλεύεις...
γι' αυτό σου λέω,
άμα δεν το 'χεις πάρει απόφαση να πνιγείς
σκάσε και κολύμπα!

εξάσκηση...

2009-10-17T14:54:00.004+03:00

...Ξεχάστηκα εδώ πέρα
για δες!
Τα πέρατα του κόσμου στο κεφάλι μου κλείνω
μα αφημένη θαρρείς ειν' η σκέψη μου
στο κοχύλι των χειλιών σου.
-----
Μόλις αυτά σαλέψουν,
κρύβεται τρομαγμένη...
Στην ησυχία όμως ημερεύει,
παίρνει θάρρος και τρανεύει.
Τότε βγάζει απ' την τσέπη της ψυχής της
των αστεριών την τράπουλα
και προσπαθεί να διαβάσει τη Μοίρα...
"μαζί Σου θέλω να'μαι!"
την ακούω συχνά να ουρλιάζει.
Ένα παράθυρο στη θάλασσα,
ένα ποτήρι ρακή
και μια γλάστρα με βασιλικό.
Μουσικές δεν θέλει
της αρκεί η ανάσα σου τα βράδια...
Σκέφτεται πόσες φορές ξενύχτησε
ακούγοντας την.
Τόσο που ξαφνικά τίποτα άλλο δεν είχε σημασία.
Η ανάσα σου μονάχα.
-----
Άλλες φορές
την πιάνω να τσαλαβουτάει
μέσα στο καστανό των ματιών σου.
Ποια στιγμή ξέρεις?
Να...εκείνη την μικρή στιγμή που αποκοιμιέται ο ήλιος μέσα τους.
Και βάζεις κόντρα το χέρι
για προστασία στ' όνειρο.
Τότε,
ξαπλώνει φιλάρεσκα
πάνω στις μισογερμένες βλεφαρίδες σου
και κάνει τάχα μου πως κοιμάται κι η ίδια.
Για να μην βαρύνεις.
Και τρομάξεις κι εσύ.
-----
Ξέρεις σαν τα σπουργίτια στη βροχή
σκορπίζουνε οι σκέψεις απ' το αναίτιο.
Μια φραπ! και χάθηκαν όλες
κι ύστερα όσο κι αν θες να τις μαζέψεις...πουθενά!
Θέλει πολλά ψιχουλάκια να σκορπίσει το Εγώ
για να του χαριστεί η Αγάπη.
Κι αυτό πάντα εύκολο δεν είναι...
-----
Γι' αυτό σου λέω...
Ήσυχα...
Αργά και σιγανά περπάτα!
Αλαφρά να μιλάς και να σκέφτεσαι.
Στον ουρανό να ανυψώνεσαι απαλά,
σαν προσευχή και σαν χάρη.
Κι όταν νιώθεις τριγύρω σου
να κολυμπάνε μικρές πεταλούδες
αθέατες στους πολλούς και λογικούς,
μην τρομάζεις!
Η σκέψη μου είναι
που πασχίζει να σ' αγγίξει.
-----
Δαντέλα λευκή και κόκκινη κλωστή
όλοι έχουμε δικαίωμα στο παραμύθι, που λες...
Κάστανα ψημένα στη φωτιά
και μέλι με κρασί που λαμπυρίζει.
Μια χώρα παραμυθένια
και δυο ξωτικά ανήκουν στον καθένα μας!
Τα υπόλοιπα είναι απλά.
Να ονειρεύεσαι κάθε μέρα δεν είναι τέχνη.
Είναι απλά εξάσκηση.
-----
Σε σκέφτομαι...

"ακριβός μαλάκας"

2009-06-08T09:50:00.002+03:00

καπνίζω...

προς απαγόρευσιν κι εγώ

σε κλειστούς χώρους

και σε άλλων συναναστροφές

δεν θα...

ΘΑ προσέχω,

την υγεία μου και την υγεία τους

του αγέρα το ακριβό οξυγόνο

της ομορφιάς το ξεκάθαρο κάλλος

ΘΑ προσέχω...

απαίτησες να 'μαι καλά

να' μαι εδώ

να 'μαι παρούσα

απαίτησες να 'μαι δυνατή

να'μαι σωστή

ν' αντέχω!

καπνίζω!

κλεισμένη εδώ σ' ένα κουτάκι

απ' αυτά της συλλογής σου

είδος προς εξαφάνιση γράφει

"ακριβός μαλάκας"

είναι καιρός τώρα

που βλέπω μόνο λευκό

που ακινητώ ασφυκτικά

τα μέλη μου σκουριάζουν

τα λόγια μου στερεύουν

τα φιλιά μου εξατμίστηκαν

τριγύρω μου σκόνη...

τα εκθέματα σιωπούν

από χρόνια αυτά σε αχρηστία

μονάχα ένα ξύλινο στρατιωτάκι

με κοιτάει από κάπου - κάπου απορημένο

ο συλλέκτης χρεοκόπησε

οι δημοπρασίες απαγορεύτηκαν

το καθεστώς κλονίζεται

εμείς άραγε τι θα απογενούμε?

- μοιάζει να λέει -

φυσώ τον καπνό μου στο λευκό επιδεικτικά

και πεισματώνω...

σιωπηλή ευχή : ας ρίξει κάποιος λίγο χρώμα...

όλο δικό σου...

2009-05-30T10:00:00.002+03:00

κρεμιέται απ' τα σύννεφα

μια μικρή ελπίδα

με προσδοκίες τρέφεται

με προσμονές ξεχνιέται

έλα!

τρία γράμματα...

έλα!

τρεις ορφανές αισθήσεις

η όραση,

η αφή,

η γεύση...

έλα!

ο ήλιος δειλά ανατέλλει

ξεπροβάλλει η χάρη του Θεού

πάνω απ' τη Γη...

έλα!

τώρα που ανθίζουν εμπρός μου

χρωματιστά όνειρα

και το κόκκινο κοίτα!

είναι ολο δικό σου!

εν λευκώ...

2009-03-12T08:29:00.000+02:00

καλημέρα...

ο κήπος της Λήθης...

2009-03-05T20:26:00.002+02:00

τα κάγκελα του κήπου ήταν βαμμένα γκρι...
όμοια με τους τοίχους και τα τσιμέντα
να μην ξεχωρίζουν με την πρώτη ματιά
με τη δεύτερη δεν προλάβαινες ν' αντιδράσεις
ήσουνα ήδη εντός
κι άντε να βγεις μετά...
μ' ένα λιγωμένο κλικ ασφάλιζε η πόρτα
κλειδί δεν υπήρχε
μονάχα μια τρύπα στο σίδερο
αν έκανες το λάθος να σκύψεις να δεις
- έτσι από περιέργεια -
σκοτάδι πηχτό και γλιστερό χυνόταν μέσα στους βλεννογόνους σου
τόσο απαλά που σχεδόν το δεχόσουνα μ' ανακούφιση
αναρωτιόσουνα κιόλας κάποτε γιατί να είχε αργήσει τόσο...
έχει κι η λησμονιά τα οφέλη της πώς?
σπουδαγμένη την είχαν την τέχνη της λήθης εκεί
κι ας έδειχναν άξεστοι και ξένοι,
άνθρωποι κι αντικείμενα
ζώα και φυτά,
όλοι τους του ρήματος "ξεχνάω" οπαδοί
απαρέκλιτοι οι Κανόνες
μονάχα εκεί, στην άκρη του κήπου,
μια μικρή μανταρινιά επέμενε να θυμάται
της Ανοιξης το θρόισμα
και την τρελλή λαχτάρα ενός φλαμίνγκο για ταξίδια,
την αγωνία του σαλιγκαριού
και τη χαρά της προσμονής των χελιδονιών,
κι όταν ήσυχα έπεφτε η νύχτα,
σα λύτρωση θα έλεγε κανείς,
σαν ύπνος και σα θάνατος,
- ήσυχα κάθε μέρα, έτσι προστάζαν οι Κανόνες -
μια βουρκωμένη μυρωδιά δειλά έσκαγε στον αγέρα
και με απαλά βήματα
τα μάτια σου έψαχνε ν' ανταμώσει
μήπως και πάψεις να ξεχνάς...
μήπως κι αναγνωρίσεις...

τα θαύματα...

2009-03-03T19:56:00.000+02:00

οι φωτό

πραγματικά ζωντανεύουν το τραγούδι...

εννιά μήνες...

2009-02-21T09:41:00.002+02:00

ένα καινούριο μωρό

ανασαίνει δίπλα μας

- σου μοιάζει!

σαν εσένα γελά!

- μα κοίτα!

έχει το βλέμμα σου!

ο τοκετός

μονοπάτι ζωής

με δυσκολία και οδύνες

ξεκουράσου μια στάλα...

κοιμάται ξένοιαστο

στου ήλιου το γέλιο ακουμπισμένο

εμείς το φτιάξαμε

εμείς το γεννήσαμε

εμείς θα το πάρουμε απ' το χέρι

να του δείξουμε τη ζωή...

- σου μοιάζει!

κοίτα πως σφίγγει τα χέρια του!

- σ' εσένα μοιάζει!

με πόση γλύκα αγγίζει τα πράγματα!

ένα καινούριο μωρό

ανασαίνει δίπλα μας...

εσύ κι εγώ...

μαζί!

κλείσαμε εννιά μήνες...

Εσύ...

2009-02-13T14:01:00.003+02:00

μου λείπει η ζωή που ονειρεύτηκα μαζί σου

τα βήματά μας που βολτάριζαν πλάι - πλάι

στις άκρες μιας απέραντης θάλασσας

κι εκείνο το "αχ!" του ξαφνιάσματος

καθώς μια αναπάντεχη βροχή

μπερδευόταν στα μαλλιά σου...

μου λείπει το πρωινό σου γέλιο στον καθρέφτη

κι ο τρόπος που τραβούσες την κουρτίνα,

οι κλεμμένες γουλιές απ' τον καφέ μου

και το τσιγάρο που συνήθως ξεχνούσες

αναμένο στο τασάκι...

το γέλιο σου που γλίστραγε μες στο φωταγωγό

η καλημέρα που κελαρυστά

με ακολουθούσε στις σκάλες

το μήνυμα που αναβόσβηνε

ξεχειλλίζοντας στην τσέπη μου...

"σ' αγαπώ! να προσέχεις!"

ψωμί κομμένο με τα δάχτυλα

μυρωδιά ευτυχίας στο διπλωμένο τραπεζομάντηλο

ψίχουλα σκορπισμένα στο μπαλκόνι...

τι είναι ο έρωτας?

μια καθημερινότητα που διαρκώς επαναλαμβάνεται

κι ενώ είναι ίδια δεν παλιώνει ποτέ...

κι ένα χαμόγελο που φοράς στραβά

και λάμπει σαν ανοιξιάτικη μέρα

κι ας βρέχει...

μου λείπει η ζωή που ονειρεύτηκα μαζί σου...

το ξύπνημα του πρωινού

της νύχτας το χάδι

πάνω μου και γύρω μου

παντού μπλε...

ουρανός και θάλασσα

κι αρμύρα στα χείλια σου απ' τα φιλιά του ανέμου...

μου λείπεις Εσύ...

μείνε...

2009-02-12T20:31:00.002+02:00

Στίχοι: Μιχάλης Καρράς

Μουσική: Θηβαίος Χρήστος

Κρατησε με σαν να με γεννούσεςσαν ωκεανός

που αναζητούσες όπως ο ουρανός

τον άσωτό του γιο

Κράτα με κι αρχίζει ο κοσμός τώρα

κράτα με που πέθανα σαν χώρα

Κράτησέ με σαν να ζήλευες ξανά

Μείνε για να αντέξω τον χρόνο πριν με γκρεμίσει

Μόνο εσένα θέλω ένα δρόμο να μου χαρίσεις

Είναι ριζωμένος ο φόβος μου σαν νυχτα βαθειά

Γίνε γύρω απ' το πρόσωπό μου ζεστή αμμουδιά

Κράτα με λες κι ηρθά από τ' αστέρια

κράτα με κι ας έχω αίμα στα χέρια

Αγάπησε τα λάθη που θα κάνω πριν χαθώ

Κι από την αρχή ζωγράφισέ με

σαν τις τύψεις σου αγκάλιασέ με

Όσο το κορμί ρίχνει σκιά θα σου δωθώ

Μείνε για να αντέξω τον χρόνο πριν με γκρεμίσει

Μόνο εσένα θέλω ένα δρόμο να μου χαρίσεις

Είναι ριζωμένος ο φόβος μου σαν νυχτα βαθειά

Γίνε γύρω απ' το πρόσωπό μου ζεστή αμμουδιά

Κράτα με σαν όρκο ξεχασμένο

σαν ένα τριαντάφυλλο σπασμένο

Θέλω μόνο στο φιλί σου να πλυθώ

-----------------------------------------------------

μου λείπει η ζωή που ονειρεύτηκα μαζί σου...

πού να 'ναι?

2009-02-10T15:14:00.003+02:00

ήλιος σήμερα

καρφιτσωμένος κατάφατσα

χαμογελά περιπαικτικά

κοροϊδεύει...

κρυώνω...

τις χούφτες μου άπλωσα στον ουρανό

καίγοντας τις άμυνές μου

ζητούσα να ζεσταθώ

γδυνόμουνα

κι όλο κρύωνα...

και τώρα...

έτσι γυμνή

σα βρέφος αθώα

στέκω εδώ...

στον ήλιο σου αυτό απέναντι

ν' αναρωτιέμαι μονάχα

από πού ήρθε όλο αυτό το κρύο?

τέλος δεν έχει?

γύρω μου άγνωστοι άνθρωποι

γελούσαν δυνατά

κάπου - κάπου έβγαζαν

μικρά επιφωνήματα θαυμασμού

κι όλοι κοιτούσαν ψηλά...

τα παγωμένα μου χέρια άραγε?

την αδειανή μου καρδιά?

"τι υπέροχος ζωγράφος!"

"και πόσο ρεαλιστικός αλήθεια!"

"φανταστικός πίνακας!"

"αξία...ανεκτίμητη!"

μάζεψα όπως - όπως

τις παγωμένες μου ελπίδες

με κουρέλια χρυσά

έντυσα το ανίδεο κορμί μου

και την τέχνη προσκύνησα

της μεγάλης ψευτιάς την ιέρεια

της απόλυτης παγωνιάς μου την πλάνη...

σε έκθεση ζωγραφικής

τόσον καιρό ρέμβαζα

η αληθινή ζωή πού να 'ναι?

σε θέλω εδώ...

2009-02-09T21:29:00.001+02:00

καλησπέρα...

μια αφίσα...

2009-01-30T08:01:00.002+02:00

...μικρή ήταν η αφίσα

κολλημένη όμως πολύ ψηλά στην κολώνα...

το μέγεθος που της έλειπε

το παζάρευε από θέση,

η φωτογραφία χρωματιστή

για ξεχασμένους παραδείσους μιλούσε...

μια θάλασσα,

δυο γλάροι,

η χρυσή ακτή

ένας ηλιοκαμένος έρωτας...

εικόνα που έσφυζε

από μια άρρωστη υγεία...

στο απίθανο βλέπεις

αντιδράνε τα κύτταρά μας

συνηθισμένα καθώς είναι

στη φθορά...

μα αυτή δεν είναι η πορεία των κυττάρων αλήθεια?

γεννιούνται,

κάνουν μια μικρή περιστροφή

γύρω απ' τον εαυτό τους

και σβήνουν αθόρυβα

όπως ήρθαν...

η αφίσα ήταν μέρες εκεί

κολλημένη...

ατένιζε αγέρωχα

τον χειμωνιάτικο αγέρα

και τα φώτα των αυτοκινήτων

που έτρεχαν

στην μεγάλη λεωφόρο...

κι ύστερα,

εκεί που πήγαινα να την πιστέψω,

- το ύψος με παραπλάνησε

και όχι το θέμα -

ομολογώ...

ήρθε εκείνη η δυνατή βροχή...

βροχή που έδερνε αλύπητα

πρόσωπα και αντικείμενα

έτσι...για να δει

πόσα μπορεί άνευ όρων να υποτάξει...

το χαρτί - ευτελές υλικό -

άρχισε να μουλιάζει

το νερό εισχωρούσε παντού

με την ίδια οργή...

στο ανοιχτό μου πουκάμισο

στα κλειστά σου χείλια

στις ρωγμές της ασφάλτου...

όλα βράχηκαν,

όλα ξεπλύθηκαν,

όλα καθάρισαν,

με μια βίαιη ανάγκη για αλήθεια...

έτρεξα βιαστικά να κρυφτώ εκείνη τη μέρα...

μπορείς άραγε να πνιγείς οριζοντίως?

την επόμενη μέρα η αφίσα με τη χρυσή παραλία

δεν ήταν εκεί...

μονάχα στην άκρη της κολώνας

μια αιώρα ακροβατούσε μοναχή

ανάμεσα σε δυο κομμάτια χαρτιού

ξεφτισμένα...

κι ας ήταν τόσο ψηλά τοποθετημένη...

βλέπεις,

το ύψος δεν το καθορίζει πάντα η θέση...

συχνά από τη φύση καθορίζεται...

άδειες καρέκλες...

2009-01-28T07:52:00.003+02:00

πώς γίναμε έτσι λοιπόν...

δυο άδειες καρέκλες στην άκρη της ζωής...

να έρχονται αφρισμένα τα κύματα

κι εμείς τους αφρούς να μετράμε...

πώς γίναμε έτσι λοιπόν...

ξεχασμένη καλοκαιρία η χαρά

στον πλανήτη ετούτο δεν ζει

κάπου μακριά είπαν πως έφυγε...

με τα αποδημητικά πουλιά παρέα...

σε περίμενα...

κι απόψε σε περίμενα...

κοιτώντας πέρα μακριά τον ορίζοντα

κι εκείνον τον βράχο

που έλεγες πως έμοιαζε πουλί...

άδεια τα σπλάχνα τ' ουρανού ήταν

όπου κι αν δω

μάτια βουρκωμένα βλέπω

κι αυτά τα δάκρυα του αποχωρισμού

πόσο με βαραίνουν...

κοίτα!

γείραν στο χώμα οι ώμοι μου

κι η περηφάνια μου στα χέρια μου κοιμάται

πού είσαι?

χειμώνιασε για τα καλά σου λέω...

κι η θάλασσα για κοίτα...

ανεβαίνει...

βιάσου!

--------------------------------------------------

η φωτό είναι από το blog του Άλκη

http://menipos.pblogs.gr/

φίλου και εξαιρετικού καλλιτέχνη

που η δουλειά του αποτελεί πάντα πηγή έμπνευσης για μένα...

ο σκοινοβάτης...

2009-01-25T09:27:00.004+02:00

...δεν θέλω να μιλώ πολύ,

οι λέξεις τελειώνουν

σαν τη σκόνη της κλεψύδρας

χρωματιστή αυτή,

κάνει το τέλος να μοιάζει γιορτή...

δεν θέλω να λέω πολλά,

οι ανάσες μου σώνονται

σαν τα όνειρα που σ' αφήνουν το πρωί

με τη γεύση της πείνας στο στόμα...

λίγο ακόμα...

λίγο ή πολύ?

η ανάγκη σου με καθορίζει

κάνει το λίγο μου τεράστιο

και το πολύ μου

απάτητο βουνό....

κι εγώ?

σε σιωπές αιώνων καταδύομαι

ασφυκτιώ κάτω από τόνους

μοναξιάς και αλαλίας,

δεν μπορώ για σένα να μιλώ

χωρίς εσένα,

βέλη οι λέξεις

και θρυμματίζουν την ευαίσθητή μου ισορροπία

σκοινοβάτης εγώ

κι η μοναξιά μου σκοινί τεντωμένο

άλλο δεν έχω

παρά να παλεύω να σταθώ στο κενό

κοιτώντας πέρα μακριά

έναν άδειο ορίζοντα

το φως που ανάβει,

του κόσμου οι φωνές,

το χειροκρότημα της τρέλας,

της αποκοτιάς η ευτυχία,

όλα...

οι ανάσες σταματούν

το μεγάλο ρολόι ρυθμίζοντας

11.59μμ

το δίχτυ ασφαλείας

σου το έχω χαρίσει...

πέφτω!

έρωτας για τη Ζωή...

2009-01-24T11:11:00.003+02:00

...τίναξε την αυγή

απ' τα βλέφαρά του και σηκώθηκε

μικρές δροσοσταλίδες

έπεσαν στη γη...

λαμπύριζαν τα όνειρα αφημένα

εντός τους...

έκοψε ένα κλαρί βασιλικού

και το 'φερε στα χείλια

"καλημέρα!"

ψιθύρισε στο άπειρο

κι εκείνο

για να τον ευχαριστήσει

θρόισε απαλά

των θαλασσών τα πέπλα...

"καλημέρα!"

ντύθηκε τη σκόνη του δρόμου

και ξεκίνησε...

και σήμερα τον περιμέναν πολλά

να δει, να βρει,

ν' ανακαλύψει...

στις τρύπιες τσέπες της ψυχής του

ένα χαμόγελο κρατούσε

φυλαγμένο καλά

από κλωστούλες φθαρμένες

που δεν σπάγαν

τον έρωτα για 'κείνη...

τον έρωτα για τη Ζωή....

"καλημέρα!"

ζωή είναι...

2009-01-18T09:51:00.002+02:00

άκου τι θυμήθηκα τώρα...

αλλοτινές ιστορίες,

μια χούφτα άμμο της ερήμου,

μια νύχτα που ήταν τόσο φωτεινή

ώστε να τη ζηλεύουν τα άστρα,

δυο μάτια που έκαιγαν καθώς κοιτούσαν το αύριο

κι ένα παιδί που μέτραγε τις δυνάμεις του

κι έπεφτε με φόρα στον τοίχο...

άκου τι θυμήθηκα τώρα...

το θαυμάζω αυτό το παιδί...

στάθηκε μπροστά στο "αδύνατο"

κι είπε : "θα το παλαίψω"

κι όταν νικήθηκε

γιατί δεν γινόταν αλλιώς

η ήττα είχε μια γεύση...

σαν γλυκό νεραντζάκι...

και το δώρο της ήττας

- γιατί όσοι τολμούν κερδίζουν κι ας μοιάζουν χαμένοι -

ήρθε χρόνια μετά...

κι ήταν ανυπέρβλητα μεγάλο...

τίποτα δεν πάει χαμένο

σε ανύποπτο χρόνο

επιστρέφονται όλα

και οι λύπες και οι χαρές...

κι αυτό ζωή είναι...

ευχές...

2008-12-23T08:17:00.002+02:00

καλά Χριστούγεννα σε όλους!!!
Χρόνια Καλά!!!

female moon

2008-12-13T12:42:00.003+02:00

η πηγή της ζωής

στους λαγόνες σου αναβλύζει,

αρμυρή φωτιά

που κατακαίει το παρελθόν

και αφανίζει το μέλλον,

στο τώρα ζεις,

διαφεντεύοντας τα σύνορα του κόσμου,

πανώρια κυρά και θέαινα,

- Άρτεμις κι Αφροδίτη,

Ίσιδα και Εκάτη -

το μαύρο και το άσπρο,

το πικρό και το γλυκό,

το φως και το σκοτάδι,

μ' ένα σου νεύμα

σπαρταρούν οι ανέμοι

κι οι θάλασσες

με μια σου προσταγή ξεψυχούν

ανασαίνεις και άστρα σωρό

ξεπετάγονται

απ' του στήθους σου τη γόνιμη σπηλιά

κι όταν αναστενάζεις

ένα φεγγάρι πελώριο

όμοια Πανσέληνος

έρχεται και κουρνιάζει αντίκρυ μου

καταμεσής στων ματιών μου το στόχασμα,

τρανό φεγγάρι,

της Νύχτας άρχοντας,

της Μέρας ακριβή λαχτάρα,

αρσενικό και θηλυκό

σφιχτά πλεγμένα,

μοίρες και φύλα

κι όλα ενωμένα εκεί, σαν ένα,

στου Φεγγαριού την διτή την όψη

που τις νύχτες καθρεφτίζεται

στ'ολόγυμνο κορμί σου

κι ύστερα...

μην έχοντας αναπαμό

χάνει τα λογικά του...

καλό ταξίδι...

2008-12-09T15:08:00.001+02:00

Αλέξη

καλό ταξίδι!

συγνώμη

για τον κόσμο αυτόν που φτιάξαμε εμείς...

καλημέρα...

2008-12-02T07:29:00.000+02:00

απλά...για να πω καλημέρα!

ήττα...

2008-11-23T09:42:00.004+02:00

γύρω απ' το λαιμό σου

εσάρπα φθαρμένη

η βροχή απ' τα χτες...

κρύωσε πάλι ο καιρός...

τρέμεις,

η ψυχή σου υγρή

σαν κατώι κλεισμένο,

παιχνίδια σπασμένα και θυμητικά

γεμάτες οι κούτες,

απουσία φωτός

κι ο ήλιος ξεχασμένη εικόνα

"ανοίξτε τα παράθυρα!"

φωνάζεις βουβά

βλέμμα ικεσίας

φωνή απουσίας

στα μάτια σου νύχτα

φωτάκια μικρά που ανάβουν

φοβάσαι...

την ένδεια της παγωνιάς

μη δουν,

μη φοβηθούν,

μη φύγουν,

αυτοί, που με λάβαρα και πυρσούς ήρθαν,

για να κουρσέψουν την πόλη,

παιχνίδια σπασμένα,

θυμητικά,

μόνο αυτά...

ανασηκώνεις τους ώμους

"δεν υπάρχει κανένας θησαυρός"

λυγμοί που ξαποσταίνουν,

αλαφρώνεις...

απελθέτω απ' Εμού,

ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος,

δικαιολογούν τα ρητά

απο - φθέγματα

από - μακρύνουν τον κίνδυνο

αυτό το "μή" αγκυλώνει

"ήθελα" ψελλίζεις

"αλλά δεν μπορούσα"

σωπαίνεις ξανά,

κι αυτό το "δεν" κοκκαλάκι στα μαλλιά σου φοράς

για το κρύο...

Θέε μου πόσο κρυώνεις...

ερευνάτε τας Γραφάς

έχεις άλλοθι

σηκώνεσαι,

περπατάς,

βήμα βαρύ που τρεκλίζει

εκείνο

κι όχι εσύ...

καθρεφτίζεις μια λύπη

στα σκονισμένα τζάμια ενός περαστικού αυτοκινήτου

"ήθελα"

η όπως ήττα

θ όπως θεός

ε όπως έρωτας

λ όπως λιμάνι

α όπως αγάπη

ακόμα ψάχνεις?

καμιά φορά από μια ήττα

μπορεί να ξεκινήσει μια μεγάλη αγάπη...

"ήθελα"

κι εγώ σου απαντάω

"θέλω"

χειμώνιασε...

2008-11-16T19:40:00.003+02:00

είναι βραδιές

που αισθάνομαι σαν ένα μοναχικό δέντρο στη Γη

καταμεσής σ' ένα άδειο πάρκο

φωνή πουθενά

ψυχή καμιά

κι ούτε ένα πουλί δεν απαγκιάζει στα κλαριά μου

να ψιθυρίσει εκείνο το τραγούδι

που μιλάει για την αγάπη

και για την κοραλλένια χαρά...

ακόμα κι ο αγέρας

σκεφτικός ξεμακραίνει

"χειμώνιασε"

λέει βραχνά και τυλίγεται στο βαρύ του πανωφόρι

πίσω απ' τα βουνά κοιτάει νοσταλγώντας

τους πυρωμένους κόρφους της Ανατολής

και τη λαγνεία του χρυσοκόκκινου ήλιου...

"χειμώνιασε"

στο παρτέρι με τα γκρίζα χαλίκια

παίζουν κυνηγητό τα φύλλα της διπλανής βερυκοκιάς

μαραζώνουν αφίλητα

κι αχάιδευτα...άωρες ψευδαισθήσεις γεμάτα...

είναι βραδιές που αισθάνομαι σαν ένα μοναχικό δέντρο στη Γη

και τ' άστρα π' ανάβουν στον ουρανό

θαρρώ πως είναι μακρύτερα από άλλες βραδιές

απόκοσμα τόσο...

κρυώνω...

τι παράξενο!

ποιος θα περίμενε από ένα δέντρο να κρυώνει αλήθεια?

τι είναι αλήθεια και τι ψέμματα μαθές?

κοντεύουν Χριστούγεννα πάλι

και δεν ήρθες...

"χειμώνιασε"

άραγε...

2008-11-13T11:22:00.001+02:00

αν πω καλημέρα!

άραγε θα είναι καλή?

ιδανικός κι ανάξιος εραστής...

2008-11-12T20:48:00.000+02:00

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθείκαι λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

για δουλειά...

2008-11-09T18:54:00.000+02:00

απλά...

2008-11-09T08:03:00.000+02:00

απλά...

θα περάσει...

2008-11-08T08:07:00.002+02:00

...είναι από εκείνες τις μέρες που ξυπνάς κι όλα μοιάζουν αναίτια...μπορεί και ανώφελα...και δεν έχεις τι να πεις...είναι από εκείνες τις μέρες που παλιά μπορεί και να ήταν γιορτή...μπορεί και να πετάριζε η ανάσα σου από χαρά...μπορεί και να...

...σαν πολύχρωμα στολίδια που μετά τη γιορτή περάσαν στην αφάνεια...πώς να διεκδικήσουν το βλέμμα σου τώρα?...φανταχτερά άνευ αιτίας σου φαίνονται...

...να! μια τέτοια μέρα είναι η σημερινή...των αγίων Αρχαγγέλων...Μιχαήλ και Γαβριήλ...κι όσοι αγαπημένοι θα γιορτάζανε σήμερα...μονάχα στη μνήμη ζούνε πια...γι' αυτό...μέρα είναι...θα περάσει...

ένα μικρούλι "και"...

2008-11-07T22:29:00.002+02:00

ευχαριστώ Βούλα...

βότσαλα

2008-11-06T12:00:00.002+02:00

κι όμως δεν πάει καιρός που αγνάντευα τη θάλασσα

μέσα απ' τα παράθυρα των ματιών σου

βρέχει συνέχεια απ' τα προχτές στην ψυχή μου

για κοίτα...στο τσιμέντο απάνω

ανθίσαν μικρά κυκλάμινα

χαρμόσυνα λυπημένα

ψάχνω και δεν βρίσκω

λύσεις κι αφορμές

παρά μονάχα μια χούφτα γκρίζα βότσαλα

που σαν τα χτυπά ο ήλιος

πιάνουν να ροδίζουν...

ένα "γεια"...

2008-10-30T14:18:00.000+02:00

ένα "γεια" πέρασα να πω...

ψάχνοντας νέες γειτονιές

και νέες διεξόδους

βρέθηκα εδώ

κι είπα να μείνω για λίγο

απλά...