Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009

εξάσκηση...


...Ξεχάστηκα εδώ πέρα
για δες!
Τα πέρατα του κόσμου στο κεφάλι μου κλείνω
μα αφημένη θαρρείς ειν' η σκέψη μου
στο κοχύλι των χειλιών σου.
-----
Μόλις αυτά σαλέψουν,
κρύβεται τρομαγμένη...
Στην ησυχία όμως ημερεύει,
παίρνει θάρρος και τρανεύει.
Τότε βγάζει απ' την τσέπη της ψυχής της
των αστεριών την τράπουλα
και προσπαθεί να διαβάσει τη Μοίρα...
"μαζί Σου θέλω να'μαι!"
την ακούω συχνά να ουρλιάζει.
Ένα παράθυρο στη θάλασσα,
ένα ποτήρι ρακή
και μια γλάστρα με βασιλικό.
Μουσικές δεν θέλει
της αρκεί η ανάσα σου τα βράδια...
Σκέφτεται πόσες φορές ξενύχτησε
ακούγοντας την.
Τόσο που ξαφνικά τίποτα άλλο δεν είχε σημασία.
Η ανάσα σου μονάχα.
-----
Άλλες φορές
την πιάνω να τσαλαβουτάει
μέσα στο καστανό των ματιών σου.
Ποια στιγμή ξέρεις?
Να...εκείνη την μικρή στιγμή που αποκοιμιέται ο ήλιος μέσα τους.
Και βάζεις κόντρα το χέρι
για προστασία στ' όνειρο.
Τότε,
ξαπλώνει φιλάρεσκα
πάνω στις μισογερμένες βλεφαρίδες σου
και κάνει τάχα μου πως κοιμάται κι η ίδια.
Για να μην βαρύνεις.
Και τρομάξεις κι εσύ.
-----
Ξέρεις σαν τα σπουργίτια στη βροχή
σκορπίζουνε οι σκέψεις απ' το αναίτιο.
Μια φραπ! και χάθηκαν όλες
κι ύστερα όσο κι αν θες να τις μαζέψεις...πουθενά!
Θέλει πολλά ψιχουλάκια να σκορπίσει το Εγώ
για να του χαριστεί η Αγάπη.
Κι αυτό πάντα εύκολο δεν είναι...
-----
Γι' αυτό σου λέω...
Ήσυχα...
Αργά και σιγανά περπάτα!
Αλαφρά να μιλάς και να σκέφτεσαι.
Στον ουρανό να ανυψώνεσαι απαλά,
σαν προσευχή και σαν χάρη.
Κι όταν νιώθεις τριγύρω σου
να κολυμπάνε μικρές πεταλούδες
αθέατες στους πολλούς και λογικούς,
μην τρομάζεις!
Η σκέψη μου είναι
που πασχίζει να σ' αγγίξει.
-----
Δαντέλα λευκή και κόκκινη κλωστή
όλοι έχουμε δικαίωμα στο παραμύθι, που λες...
Κάστανα ψημένα στη φωτιά
και μέλι με κρασί που λαμπυρίζει.
Μια χώρα παραμυθένια
και δυο ξωτικά ανήκουν στον καθένα μας!
Τα υπόλοιπα είναι απλά.
Να ονειρεύεσαι κάθε μέρα δεν είναι τέχνη.
Είναι απλά εξάσκηση.
-----
Σε σκέφτομαι...